ฟ้าของเก้าทวีปสว่างแล้ว
ทั่วทุกหนแห่งในอาณาจักรมนุษย์ ผู้คนนับไม่ถ้วนแหงนหน้ามองท้องฟ้าที่สว่างขึ้นอีกครั้ง พากันโห่ร้องดีใจ
“สลายแล้ว ๆ เมฆเคราะห์สลายไปแล้ว!”
“เขาทำสำเร็จ เขาฝ่าผ่านภัยฟ้าผ่าได้แล้ว!!”
“เผ่ามนุษย์มีผู้แข็งแกร่งระดับพิทักษ์แคว้นเพิ่มอีกคนแล้ว!!!”
……
ด้านนอกตำหนักจักรพรรดิ
เงาร่างหนึ่งค่อย ๆ ร่วงหล่นจากกลางฟ้า
หลิวตี้ค่อย ๆ ร่อนลงมายืนตรงหน้าจักรพรรดิ ดูไม่ออกเลยว่ามีระดับพลังใด
เก้าอี้ล้อเลื่อนได้กลายเป็นเถ้าธุลีไปตั้งแต่ตอนภัยฟ้าผ่าเมื่อครู่แล้ว แต่อาการบาดเจ็บของเขากลับหายดีแล้ว
ว่าแต่ก็น่าแปลก
หลังจากมาถึงที่นี่กลับกลายเป็นอัมพาตทั้งร่าง แถมด้วยระดับพลังของเขากลับหาสาเหตุไม่พบ
ทั้งที่เยว่ชิงหานกับหลินหว่านเอ๋อร์เองก็ถูกดูดมาจากดาวน้ำเงินเหมือนเขา เหตุใดพวกนางถึงไม่มีอาการเช่นนี้?
ถ้าพูดกันตามพลังฝีมือแล้ว เขาเหนือกว่าพวกนางไม่รู้กี่เท่า เหตุใดกลับสู้พวกนางไม่ได้?
นี่มันไม่สมเหตุสมผลเลย
ช่างเถอะ ไม่ต้องสนแล้ว ผู้แต่งคงอธิบายทีหลังล่ะนะ
จักรพรรดิเดินมาหยุดตรงหน้าหลิวตี้
ประสานมือคารวะอย่างใหญ่หลวง
“ยินดีกับสหายหลิวเต๋าที่ฝ่าด่านสู่ขอบเขตจักรพรรดิได้สำเร็จ”
ยายแก่กับชายวัยกลางคนก็เดินตามมาข้างหลัง โค้งกายคารวะพร้อมกัน
“ยินดีกับหลิวตี้”
หลิวตี้มองพวกเขา แล้วก็ประสานมือคารวะตอบ
“ขอบคุณทั้งสามท่านมาก”
“การฝ่าด่านครั้งนี้ ต้องขอบคุณพลังแห่งศรัทธาของจักรพรรดิและเผ่ามนุษย์เป็นอย่างมาก”
“ไม่เช่นนั้นข้าอาจผ่านด่านนี้ไปไม่ได้จริง ๆ”
เขาพูดความจริง
หากไม่มีปราณเซียนและพลังแห่งศรัทธาผสานรวมกัน ไม่รู้เมื่อไหร่เขาถึงจะฝ่าด่านได้