ความว่างเปล่าไร้ขอบเขต ไร้แสง ไร้เสียง
หลิวตี้นั่งบนเก้าอี้รถเข็น เร่งความเร็วถึงขีดสุด
จักรพรรดิเอียงศีรษะมองแวบหนึ่ง
แค่มองเพียงแวบเดียว
แล้วก็มองอีกครั้ง
หลิวตี้สังเกตเห็น คนผู้นี้หันกลับมามองไม่ต่ำกว่าห้าครั้งแล้ว
ทุกครั้งแฝงไว้ด้วยแววพิเคราะห์ ทว่าซ่อนได้ลึก ห่อหุ้มด้วยความสง่าผ่าเผยของจักรพรรดิ
จะมองอะไรนักหนา รีบเดินทางเถอะ
จักรพรรดิกำลังมองอยู่จริงๆ
ชายหนุ่มที่นั่งรถเข็นอยู่ข้างหลังผู้นี้ ความเร็วไม่ด้อยไปกว่าเขาเลยแม้แต่น้อย
การเดินทางในความว่างเปล่าเทียบกับการเดินทางระหว่างฟ้าดินไม่ได้ ที่นี่ไม่มีพลังปราณให้ยืมใช้ ไม่มีกฎแห่งฟ้าดินให้พึ่งพิง ต้องอาศัยพลังฝึกตนของตัวล้วนๆ
พลังฝึกตนของผู้นี้ ไม่ผิดไปจากที่คิด สูสีกับเขา
แถมยังเชี่ยวชาญในสามวิถีกลางอีกด้วย
จักรพรรดิเบือนสายตากลับมา ในใจพลุ่งพล่าน
ระยะหลังมานี้ เผ่าเซียนเริ่มกระสับกระส่าย ทวีปสวรรค์ใหญ่หลายแห่งคลื่นใต้น้ำไม่หยุด เผ่ามนุษย์ภายนอกดูมั่นคง แต่แท้จริงภายในวุ่นวายจากเรื่องภายในและภัยภายนอก
เขาแบกรับอยู่ผู้เดียว แบกรับจนเหนื่อยล้า
ตอนนี้จู่ๆ ก็มีคนแบบนี้โผล่มา เป็นคนเผ่ามนุษย์ ยังเชี่ยวชาญสามวิถีกลางอีก
ต้องรั้งตัวไว้
จำเป็นต้องรั้งตัวไว้
กำลังครุ่นคิดว่าจะเอ่ยปากอย่างไร คนข้างหลังกลับพูดขึ้นก่อน
“ฝ่าบาทจักรพรรดิ”
เก้าอี้รถเข็นของหลิวตี้ขยับขึ้นมาครึ่งช่วงตัว ขนานไปกับจักรพรรดิ
“ข้าพึ่งมายังเก้าทวีปสวรรค์เป็นครั้งแรก ไม่ค่อยเข้าใจสถานที่นี้เท่าไร จะตอบสนองความอยากรู้ของข้าได้หรือไม่?”
จักรพรรดิชะงักเท้า หันกายข้างมามอง
“โอ้? สหายเต๋าทราบฐานะของข้าได้อย่างไร?”
หลิวตี้เกือบกลอกตาใส่
ตอนท่านปรากฏตัว แสงทองส่องหมื่นจั้ง ไอราชันย์บนกายเข้มข้นจนข้าได้กลิ่นมาแต่ไกล พลังกดดันแห่งการเป็นหนึ่งใต้หล้านั่นแทบสลักอยู่บนหน้าผาก
ท่านคิดว่าข้าตาบอดหรือ?