ไม่ใช่ถูกบัง ไม่ใช่ถูกปิดกั้น แต่เป็น "ความว่างเปล่า" โดยสมบูรณ์
การรับรู้ของเงาทองกวาดผ่าน เหมือนกวาดผ่านก้อนหิน ต้นไม้ต้นหนึ่ง ไร้ซึ่งคลื่นไหว
ทว่าคนผู้นี้กลับมีคลื่นพลังแห่งสายเลือดที่บริสุทธิ์ที่สุด
เป็นมนุษย์
มนุษย์ที่แท้จริง
เงาทองเก็บอาการดูแคลนทั้งหมด
มนุษย์ที่ทำให้อำนาจจักรพรรดิของตนไร้ผล มีไม่กี่คนในเก้าทวีปสวรรค์ทั้งหมด นับด้วยนิ้วมือข้างเดียวก็พอ
ส่วนคนตรงหน้า ตนไม่เคยพบเห็นมาก่อน
เงาทองหุบรัศมีรอบกาย คารวะชายหนุ่มบนรถเข็นด้วยท่าทางจริงจัง
"สหายเต๋ามาจากแห่งหนใด"
หลิวตี้ยกมือที่วางบนที่เท้าแขนขึ้นมาเกาคาง
"โอ้ เจ้าตาดีนี่"
เขาเอียงคอมองกลุ่มแสงทองตรงหน้า
"ถึงได้รู้ว่าเราไม่ใช่คนที่นี่"
คำพูดลอยๆ แต่ทำให้เงาทองใจตกลงไป
ไม่ใช่คนที่นี่
"ที่นี่" หมายถึงที่ไหน
เก้าทวีปสวรรค์หรือ
"สหายเต๋า... หรือว่ามาจากนอกเก้าทวีปสวรรค์"
หลิวตี้ไม่ปริปาก พยักหน้าหนึ่งที
เงาทองไม่ถามต่อ
ผู้ที่มาจากนอกทวีปสวรรค์มายังที่แห่งนี้ ล้วนแบกเหตุปัจจัยที่ไม่อาจอธิบายกระจ่างไว้บนบ่า ถามมากไปหนึ่งประโยคก็อาจนำภัยมาสู่ตน
การไม่ถามของเขา คือการรู้จักประมาณตน
แสงทองค่อยๆ จางหาย
เผยโฉมหน้าที่แท้จริงภายใน
ชายวัยกลางคนรูปร่างสูงโปร่ง ใบหน้าคมเข้ม แนวกรามแข็งกร้าว ใต้ตาซ้ายมีรอยแผลเป็นจางๆ ทอดจากหางตายาวไปถึงโคนหู