ฟ้ายังไม่ทันสาง อวี๋เอี๋ยนก็พุ่งพรวดเข้ามาในห้องของหลิวตี้
“ลุกได้แล้ว ลุกได้แล้ว”
“เคาะประตูเป็นไหม”
“ไม่มีเวลาแล้ว ทุกคนมุ่งหน้าไปจัตุรัสกลางตำบลกันหมดแล้ว!”
ข้างหลังเขามีบิดา หยางต้าหนิว และมารดา สกุลโจว ตามมาติดๆ
หยางต้าหนิวเข็นรถเข็นไม้ที่บิดเบี้ยวคดงอเข้ามา เป็นฝีมือที่อวี๋เอี๋ยนลงมือทำเองเมื่อสองวันก่อน งานหยาบเสียจนยากจะบรรยาย ที่เท้าแขนยังมีเสี้ยนไม้ที่ไม่ได้เหลาเกลี้ยงติดอยู่เลย
“น้องชายหลิวตี้ ร่างกายเป็นยังไงบ้าง?” หยางต้าหนิวถามพลางถูมือไปมา
“ใกล้แล้ว พักอีกสองสามวันก็เดินได้”
สกุลโจวที่ยืนอยู่ข้างๆ จ้องสำรวจหลิวตี้สองสามที ทำท่าอยากพูดแต่ก็หยุดไว้
หยางต้าหนิวกระแอมเบาๆ ฝืนยิ้มออกมา
“น้องชายเอ๋ย เราสองผัวเมียคิดอยู่หลายวันแล้ว… เจ้าก็เป็นผู้บำเพ็ญเซียนเหมือนกันใช่ไหม?”
หลิวตี้เหลือบตาขึ้นมองเล็กน้อย
“ไม่งั้นคงฟื้นตัวไม่เร็วขนาดนี้”
หยางต้าหนิวลดเสียงลง
“เมื่อวันนั้นเจ้า… กำลังฝึกวิชาอะไรสักอย่าง วิชาควบคุมกระบี่เหินฟ้า? ฝึกไม่สำเร็จ เลยตกมาจากกระบี่หรือเปล่า?”
“แล้วก็บาดเจ็บทั้งตัวขยับตัวไม่ได้!”
หลิวนี้นิ่งไปสองวินาที
“อ้อ ใช่ๆๆ พวกท่านพูดถูกแล้ว”
หยางต้าหนิวตบเข่าฉาดใหญ่ “ข้าก็ว่าแล้วเชียว!”
สกุลโจวก็โล่งอก พยักหน้าตาม
“พวกเรารับตัวเจ้าไว้มิได้หวังสิ่งใดอื่น”
หยางต้าหนิวถูมือไปมา ยิ้มอย่างซื่อๆ