[……
「โฆษณาเล่นจบแล้ว กรุณารับรางวัลของคุณ」
เสียงแจ้งเตือนดังขึ้น หน้าต่างป๊อปอัปอีกบานก็ปรากฏ: เล่นโฆษณาจบแล้ว เปลี่ยนตอนจบสำเร็จ คลิกเพื่อชุบชีวิตผู้บุกเบิกทันที
ขอต้อนรับสู่การบุกเบิก!
“เปิดประตูซะ อย่าให้ฉันจับได้ว่าแอบวาดแฟนอาร์ตอยู่ข้างในนะ ตกลงกันแล้วว่าจะส่งต้นฉบับในสามวัน นี่ก็สามวันแล้วก็ขออีกสามวัน เลิกทำตัวไม่เอาไหนสักที!”
ยังไม่ทันได้คลิกเมาส์ เสียงเคาะประตูหนัก ๆ ก็ดังมาจากด้านนอก ขณะเดียวกัน ข้อความคอมเมนต์ก็ปรากฏขึ้นทีละบรรทัดบนหน้าจอ
อากีวิลี: ฉันไม่ควรมาอยู่ที่นี่
ระวัง นี่คือเรื่องราวในอดีต
ขบวนรถไฟแอสทรัล: หากมีส่วนคล้ายกัน ก็แค่คล้ายกันเท่านั้น
วาดได้ดี คราวหน้าไม่ต้องวาดแล้ว
นักล่าสเตลลารอน: ใช่ เขียนแบบนั้นแหละ
รออัปเดตเรื่อง《กลิ่นโอสถพันสายลม: วันนี้ก็ยังเป็นวันเผาศพ》อยู่
ซวีจ้าวปิดคอมพิวเตอร์ แล้วลุกขึ้นจากเก้าอี้อย่างไม่รีบร้อน พลางพึมพำกับตัวเอง “เจ้าหนี้มาทวงเงินจริง ๆ ด้วย…”
“การ์ตูนที่ลงเป็นเรื่องเป็นราวจะไปสนุกเท่าข่าวซุบซิบเทพดาราได้ยังไง~”
ซวีจ้าวเดินมาถึงหน้าต่าง แล้วเตะมันแตกโครมอย่างเท่ ๆ สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาคือเรียวขางามยาวที่หุ้มด้วยถุงน่องสีดำ ก่อนจะเดินจากไปอย่างสง่างาม
นี่มันดีจริง ๆ
“อีกอย่าง ถ้าไม่ดองต้นฉบับจนถึงวินาทีสุดท้าย จะเอาแรงบันดาลใจมาจากไหนล่ะ”
“ถ้าไม่มีความมุ่งมั่นแบบนี้ ก็วาดการ์ตูนไม่ได้หรอกนะ~”]
【เจินจู: อาจารย์หม่า ศิลปะคืออะไรคะ?】
เจินจูเงียบไป ถุงน้ำแข็งถูกใช้แล้วใช้เล่า แต่อุณหภูมิก็ไม่ลดลงสักนิด ทำไมเธอต้องมาเห็นวิดีโอสุดช็อกแบบนี้ด้วยนะ
【ซวีจ้าว: อะแฮ่ม คำตอบก็เห็นชัดอยู่แล้ว นี่แหละคือ… ศิลปะ!】