[“ทำไม?”
“ทำไมคุณถึงฆ่าเขาอีกแล้ว”
อาหาในร่างหญิงสูงศักดิ์ฟุบอยู่ตรงนั้น หน้ากากสีแดงมีน้ำตาไหลริน นานุคมีสีหน้าซับซ้อน เงามืดปกคลุมจนมองไม่ออกว่าตอนนี้เขากำลังคิดอะไร
แสงสีทองสายหนึ่งร่วงลงมา ข้างกายอาหาในร่างหญิงสูงศักดิ์ปรากฏตัวอักษรสีทองขนาดใหญ่
「โชคชะตาได้วางหมากเอาไว้อย่างเงียบงันแล้ว」
“ตั้งแต่วันที่เขาส่งขบวนรถไฟแอสทรัลไปยังสวนสวรรค์เออร์เซียงด้วยมือตัวเอง ฉันก็ไม่มีทางหันหลังกลับแล้ว”
ขบวนรถไฟแอสทรัลพุ่งชนดวงจันทร์มายาตรง ๆ จนแว่นกันแดดของอีกฝ่ายเบี้ยวไปเลย
「อะไรทำให้เขากลายเป็นคนพิการครึ่งท่อน」
“รู้ไหมว่าฉันต้องจ่ายอะไรไปบ้าง เพื่อช่วยคุณระเบิดรถไฟนั่น?”
“ตอนนั้นคุณยิ้มมีความสุขขนาดนั้น ฉันนึกว่าถ้าทำแบบนั้นแล้วเขาจะหันกลับมามองฉันสักที”
อาหาในร่างหญิงสูงศักดิ์กับนานุคในชุดสูทผู้แสนหม่นหมองดูเหมือนกำลังทะเลาะกัน เรื่องราวในอดีตของพวกเขาปรากฏออกมาในรูปแบบการ์ตูน
นานุคกับอาหาจูงมือกันเดินเล่นใต้แสงตะวันยามเย็น ท่ามกลางแสงจันทร์พร่าเลือน อาหากับนานุคนั่งพิงกันอยู่บนขบวนรถไฟ ชมจันทร์ด้วยกัน นานุคกอดอาหาจากด้านหลังอย่างอ่อนโยน คล้ายกำลังกระซิบข้างหู
ทนดูไม่ไหวแล้ว
“แต่เขาก็ไม่หันกลับมา”
“คุณเสียขาทั้งสองข้าง ส่วนฉันเสียความรักไปนี่นา”
น้ำเสียงของอาหาค่อย ๆ เจือสะอื้น รักแท้จากไปชั่วนิรันดร์ เหลียวมองรอบกายก็เหลือเพียงซากปรักหักพัง
ภาพเลื่อนลงด้านล่าง ขาทั้งสองข้างของนานุคดูเหมือนจะว่างเปล่า สิ่งที่เข้ามาแทนคือเปลวเพลิงสีทองแห่งการทำลายล้างที่ลุกโชน]