จินซุ่ยกับราชาคังเดินทางมาถึงคุกหลวง
สิ่งที่เห็นคือพระชายาคังที่ผมเผ้ายุ่งเหยิง เต็มไปด้วยคราบเลือด
และในห้องขังข้างๆ ยังมีจ้าวเป๋าเฉวียนที่สภาพยับเยินไม่แพ้กัน
ทั้งสองคนพอเห็นราชาคัง ราวกับได้เจอพระผู้ช่วยให้รอด
"ท่านอ๋อง ในที่สุดท่านก็มาช่วยหม่อมฉันแล้วหรือเจ้าคะ?"
"ฮือๆ ราชบิดา ที่นี่น่ากลัวนัก เป๋าเฉวียนกลัว ขอราชบิดาพาเป๋าเฉวียนออกไปด้วยเถิด!"
ทั้งสองคนร้องห่มร้องไห้ใส่ราชาคัง
พระชายาคังสาบาน "ท่านอ๋อง หม่อมฉันรู้ผิดแล้ว จะไม่กล้าอีกแล้ว ขอท่านอ๋องให้อภัยหม่อมฉันสักครั้งเถิดเจ้าค่ะ"
"หม่อมฉันยังไงก็เคยคลอดลูกให้ท่านพี่ ถึงไม่มีคุณความดีก็มีคุณความเหนื่อยนะเจ้าคะ"
พอพูดถึงเรื่องมีลูก
ราชาคังก็นึกขึ้นได้ว่าผู้หญิงต่ำช้าคนนี้ไม่เพียงทำลูกสาวแท้ๆ ของเขาหายไป ยังให้เขาเลี้ยงลูกชายของชู้อีกด้วย!
ราชาคังตอนนี้เสียหน้าจนหมดสิ้น ก็เพราะผู้หญิงต่ำช้าคนนี้!
"ผู้หญิงต่ำช้า ยังกล้าพูดถึงลูกอีกหรือ!"
"ข้าเลี้ยงลูกมานานหลายปีแท้ๆ กลับเป็นลูกนอกคอกของคนอื่น ส่วนลูกสาวแท้ๆ กลับต้องทนทุกข์ทรมานในที่ที่ข้าไม่รู้"
"หากไม่ใช่เพราะตอนนั้นเจ้าใกล้คลอดแล้วยังดื้อดึงจะไปขอพรที่วัดอะไรนั่น เจอเหตุการณ์ก็คลอดก่อนกำหนด กลับเห็นแก่ตัวมัวแต่ตัวเอง ไม่แยแสความปลอดภัยของลูกสาวข้า ลูกสาวข้าจะถูกหญิงชั่วคนหนึ่งลักเปลี่ยนตัวไปง่ายๆ ได้อย่างไร!"
"เจ้าบอกมา วัดนั่นมันซ่อนชู้ของเจ้าไว้หรือไม่!"
ราชาคังพูดยิ่งโกรธ
คิดถึงตัวเองเป็นถึงราชาแห่งแคว้น