จินซุ่ยเอ่ยเตือน
"ขอแทรกสักครู่ ที่นี่ไม่มีเมี่ยวเมี่ยว มีเพียงถังโก้วตาน"
"พระพันปีตรัสแล้วดั่งทองคำ องค์ไท่จื่อจะขัดพระเสาวนีย์หรือ"
"เจ้า...แค๊กๆๆ..."
ไม่เคยมีผู้ใดกล้าพูดกับองค์ไท่จื่อเช่นนี้มาก่อน
เขาตื่นเต้นจนไออย่างรุนแรง
ถังโก้วตานรีบช่วยโลมหลังด้วยความเจ็บปวดใจ จนน้ำตาไหล
"องค์ไท่จื่อ อย่าให้ร่างกายต้องทรุดโทรมไปกว่านี้เลยนะเจ้าคะ"
ถังโก้วตานแม้อายุยังน้อย แต่ก็รู้ดีว่าองค์ไท่จื่อคือคนที่ดีที่สุดที่หล่อนจะยึดเหนี่ยวได้
เมื่อก่อนในจวนอ๋อง หล่อนมีราชบิดาและราชมารดา รวมถึงความรักของพี่เป๋าเฉวียน
หลังจากที่จ้าวจินซุ่ยถูกตามกลับมา
หล่อนรู้สึกหวาดกลัว แต่ก็รู้ดีว่ายังคงได้ใช้ชีวิตอย่างสุขสบาย
แต่พี่เป๋าเฉวียนกลับไม่ใช่ลูกของราชบิดา ราชมารดาก็ถูกจองจำในคุกหลวง
หล่อนไม่แน่ใจว่าราชบิดาจะปฏิบัติต่อหล่อนอย่างไรเมื่อฟื้นขึ้นมา
หล่อนหวาดหวั่นตลอดทั้งคืน
เช้านี้องค์ไท่จื่อส่งคนมารับหล่อนเข้าวัง หล่อนถึงได้ค่อยๆ วางใจ
หล่อนให้กำลังใจตัวเอง
ไม่เป็นไร องค์ไท่จื่อมีตำแหน่งสูงศักดิ์
ขอเพียงองค์ไท่จื่อยังเมตตาและตามใจหล่อน ก็ไม่มีใครกล้ารังแกหล่อนได้!
เพราะองค์ไท่จื่อร่างกายอ่อนแอ พระพันปีหลวงและฝ่าบาทจึงเคยตามใจเขามาโดยตลอด
ตอนนี้มีเพียงองค์ไท่จื่อเท่านั้นที่ปกป้องหล่อนได้!
ถังโก้วตานคิดมาถึงตรงนี้ ร้องไห้ยิ่งดูจริงใจขึ้นไปอีก
"องค์ไท่จื่อ อย่าโกรธจนทำร้ายร่างกายเพราะเรื่องระหว่างข้ากับ...ท่านอ๋องหญิงเลยนะเจ้าคะ"
"ข้าอยากให้พี่ไท่จื่อแข็งแรงดี ไม่เจ็บไม่ป่วย"
ได้ยินวาจานี้
องค์ไท่จื่อยิ่งรู้สึกเวทนาเด็กน้อยคนนี้มากขึ้น