ในจวนอ๋องคัง
พระชายาคังเห็นราชาคังถูกหามเข้ามา
นางตาแดงก่ำ น้ำตาไหลรินเป็นเม็ดใหญ่
“ท่านอ๋อง ท่านอ๋องเป็นอะไรไปหรือเพคะ”
นางพุ่งตัวเข้าไปทับร่างราชาคัง กระแทกโดนบาดแผลของเขา ทำเอาอ๋องเจ็บจนหน้าเบ้
ราชาคังกำหมัดแน่น ยังฝืนยิ้มออกมาเพื่อปลอบพระชายา “ไม่ ไม่เป็นไร ข้าแค่ถูกเฆี่ยนเท่านั้น”
พระชายาคังเช็ดน้ำตา “วิ้งๆ พวกเขาใจดำเหลือเกิน ไหนเลยต้องถึงขั้นนี้”
“ท่านอ๋อง เจ็บมากไหมเพคะ”
“เห็นท่านเป็นเช่นนี้ หัวใจหม่อมฉันเจ็บยิ่งกว่าท่านอีกเพคะ”
ราชาคังซาบซึ้งใจยิ่งนัก จึงจับมือพระชายาไว้ “วานหวาน เจ้าอย่ากังวลเลย ทุกอย่างที่ทำไปนั้นคุ้มค่า”
“อย่างน้อยเมี่ยวเมี่ยวของเราก็ปลอดภัยแล้ว”
พระชายาคัง จ้าวเป๋าเฉวียน และจ้าวเมี่ยวเมี่ยว ต่างเบิกตาสว่างขึ้นมาพร้อมกัน
“จริงหรือเพคะ ฝ่าบาทไม่ทรงลงโทษเมี่ยวเมี่ยวแล้วหรือเพคะ”
นับตั้งแต่ครั้งที่เข้าพระราชวังครั้งนั้น ฮ่องเต้ก็ไม่ทรงเรียกหาจ้าวเมี่ยวเมี่ยวอีกเลย
ต่อมาฮ่องเต้ทรงสืบสวนจนรู้ความจริง จึงมีรับสั่งแจ้งแก่ราชาคังและพระชายา
เมื่อฮ่องเต้ทรงเข้ามายุ่ง เรื่องนี้ก็เกินกว่าที่พวกเขาจะควบคุมได้
สุดท้ายจำต้องบอกความจริงอันโหดร้ายแก่จ้าวเมี่ยวเมี่ยว
หลายวันนี้จ้าวเมี่ยวเมี่ยวเอาแต่กังวลใจไม่หาย
“เมี่ยวเมี่ยวยังเป็นลูกของท่านพ่อท่านแม่ เป็นน้องสาวของพี่ชายใช่ไหมเจ้าคะ” จ้าวเมี่ยวเมี่ยวจ้องด้วยแววตาหวังเต็มเปี่ยม อยากได้คำตอบที่แน่นอน
จ้าวเป๋าเฉวียนมองแล้วเจ็บใจแทน
“ท่านพ่อ รีบตรัสสิเจ้าคะ อาหวงยกโทษให้เมี่ยวเมี่ยวแล้วหรือยังเจ้าคะ”