"แพทย์หลวง รีบไปตามแพทย์หลวง!"
แพทย์หลวงกำลังเดินทางมาอยู่แล้ว เดิมทีคิดว่าจะมารักษาบาดแผลของราชาคัง
ไม่คิดว่าจะมีองค์ชายรัชทายาทแห่งจวนคังด้วยอีกคน
บาดแผลของราชาคังยังพอว่า รักษาไปเรื่อยๆ ก็หาย
แต่กับองค์ชายรัชทายาทแห่งจวนคัง
แพทย์หลวงส่ายหน้า "กระดูกมือแตกละเอียด มือขององค์ชายรัชทายาท ข้าก็จนปัญญา"
แพทย์หลวงจากสำนักแพทย์หลวงแทบทุกคนถูกเชิญมา
ผลลัพธ์ไม่ต่างกัน ล้วนแต่ส่ายหน้า
ฟ้าของราชาคังและพระชายาคังถล่มทลาย
จ้าวเมี่ยวเมี่ยวเฝ้าอยู่ข้างเตียงของจ้าวเป๋าเฉวียน น้ำตาไหลไม่ขาดสาย
พี่ชายเป็นคนที่รักนางมากที่สุด ถ้าพี่ชายเป็นอะไรไป นางจะทำอย่างไร?
จ้าวเป๋าเฉวียนร้องคร่ำครวญไม่หยุด "เสด็จพ่อ เสด็จแม่ มือข้าเจ็บ มันเจ็บเหลือเกิน"
พระชายาคังตกใจจนสับสนไม่รู้จะทำอย่างไร หลั่งน้ำตา ร้องเรียกไม่หยุด "ลูกข้า..."
ราชาคังเองก็ซบอยู่บนเตียงนุ่มเช็ดน้ำตา
ทั้งครอบครัว กลับไม่มีแม้แต่คนเดียวที่ตัดสินใจได้
ยังเป็นจ้าวเป๋าเฉวียน
เมื่อเขารู้ว่ามือขวาของเขาพิการจริงๆ
จ้าวเป๋าเฉวียนแทบบ้า
เขามุ่งมั่นกับตำแหน่งนั้นมาโดยตลอด
แต่ตอนนี้เขาพิการ!
คนพิการอย่างเขาจะสืบทอดบัลลังก์ของอาหวงได้อย่างไร!
จ้าวเป๋าเฉวียนตะโกนสุดเสียง "เสด็จแม่ ไปจับตัวจ้าวจินซุ่ยมา ทุกอย่างเป็นเพราะนาง! จับนางมา ข้าจะทำให้นางเจ็บปวดยิ่งกว่าข้าเป็นพันเป็นหมื่นเท่า!"
พระชายาคังราวกับพบเป้าหมาย
"ใช่ นางต่างหากที่ทำร้ายลูกข้า! วัยเพียงเท่านี้กลับโหดร้ายปานนี้ ข้าจะไม่มีวันปล่อยนางไป!"