"ไม่ได้!"
เว่ยแม่และเว่ยเจี้ยนเฉิงพูดพร้อมกัน
"ไอ้แพศยา ลูกชายฉันเพิ่งตายแกก็คิดจะหนี ฉันบอกเลย ประตูก็อย่าหวังจะได้ออก!"
"เป็นแกที่ทำให้ลูกชายฉันตาย แกต้องอยู่แทนเขาเพื่อปรนนิบัติพวกเราสองผัวเมียแก่!"
นี่คือจุดประสงค์ที่แท้จริงของตระกูลเว่ย
แต่เดิมพวกเขาก็ไม่คิดจะปล่อยจินซุ่ยไปอยู่แล้ว
ตอนนี้บ้านถูกขโมย ยิ่งต้องเก็บเธอไว้
นี่มันแรงงานสด ๆ!
จินซุ่ยยิ้มหวาน "แม่สามี ตอนนี้เป็นสังคมใหม่แล้ว ไม่นิยมการซื้อขายมนุษย์แบบสังคมเก่าหรอกนะ!"
"ฉันแค่แต่งงานกับลูกชายเธอ ไม่ได้ขายตัวให้ตระกูลเว่ย และไม่ใช่ทาสของตระกูลเว่ย ฉันจะไป พวกเธอก็ห้ามฉันไม่ได้"
"ฉันพูดถูกไหม? หัวหน้ากองพล"
จินซุ่ยโยนปัญหาให้หัวหน้ากองพลโดยตรง
หัวหน้ากองพลจะพูดว่าไม่ถูกได้ยังไง?
หัวหน้ากองพลหน้านิ่ว "ลุงเว่ย ดูแลเมียตัวเองให้ดี ๆ เฉินจือชิงเป็นคนมีการศึกษาจบมัธยมปลาย เข้าใจกฎหมายมากกว่าเมียบ้าน ๆ ที่ไม่รู้หนังสือของแกอีก!"
หมวกใบใหญ่ใบนี้ถูกสวมลงมา ถ้าถูกแจ้งความเข้าจริง ๆ ต้องถูกยิงเป้า!
"นังเมียเหม็น หุบปากไปเลย!" พ่อเว่ยด่าแม่เว่ยเสียงดัง หันไปยิ้มประจบ "หัวหน้ากองพลวางใจได้ ผมจะดูแลเมียตัวเองให้ดีเอง"
"พวกคุณก็รู้ว่าบ้านผมเจอเรื่องอะไรมาเยอะ เธอแค่คิดอะไรไม่ทันเท่านั้นเอง"
"แต่... เมียเจี้ยนกั๋วเอ๋ย แกใจร้อนไปหน่อยไหม? เจี้ยนกั๋วเพิ่งจากไป แม่แกก็แค่เสียดายแก"
พ่อเว่ยหันเป้าโจมตีมาที่จินซุ่ยอีกครั้ง
สามีเพิ่งตายก็จะออกจากบ้านสามีทันที นี่มันไม่อยากอยู่เฝ้าศพสามีแม้แต่วันเดียวงั้นหรือ?
ใครเห็นก็ต้องคิดว่าจินซุ่ยเป็นคนเนรคุณ
เว่ยเจี้ยนเฉิงสีหน้าหม่นหมอง จ้องจินซุ่ยด้วยสายตาที่ไม่เป็นมิตรอย่างยิ่ง
"น้องสะใภ้ แกใจร้ายขนาดนี้จริง ๆ เหรอ? น้องชายฉันไม่เคยปฏิบัติกับแกไม่ดีนี่นา!"