จักรพรรดิเฉียนหยวนตอนนี้ทรงเชื่อแล้ว
ที่แท้กลับบอบบางเพียงแค่บีบก็แตกจริง ๆ!
ทว่า ซุ่ยซุ่ยสมกับเป็นสายเลือดตระกูลจ้าวของพวกเขาจริง ๆ
พละกำลังนี้เหนือกว่าจักรพรรดิผู้ปฐมกษัตริย์เสียอีก ศิษย์เหนือกว่าครู
จินซุ่ยยังคงศึกษาอยู่เคียงข้างจักรพรรดิเฉียนหยวนต่อไป
ในวันทัพใหญ่เคลื่อนออกจากเมือง จินซุ่ยก็นอบน้อมอยู่เคียงข้างจักรพรรดิเฉียนหยวนเช่นกัน
จักรพรรดิเฉียนหยวนทรงคิดว่านางคงจะละความตั้งใจที่จะออกศึกด้วยตนเองไปแล้ว
ใครจะรู้ ผ่านไปสองวัน จินซุ่ยกลับทิ้งจดหมายแล้วจากไป!
จักรพรรดิเฉียนหยวนทรงพระพิโรธยิ่ง “ตามหา! ค้นทั่วเมืองหลวงก็ต้องนำตัวท่านอ๋องหญิงกลับมาให้ข้าให้ได้!”
เวลานี้จินซุ่ยขี่หุยหุยควบตะบึงอยู่กลางป่าเขา
มีสิบเอ็ดคอยนำทาง จินซุ่ยจึงให้หุยหุยพานางลัดเส้นทาง
อาจเป็นเพราะดื่มน้ำพุวิญญาณเข้าไปมาก หุยหุยตอนนี้ยังคงอยู่ในสภาพแข็งแกร่งที่สุด
จินซุ่ยนั่งอยู่บนหลังมัน ยังสามารถชมถ่ายทอดสดของจ้าวเป๋าเฉวียนที่อยู่ไกลนับพันลี้ได้อย่างมั่นคง
หลายวันผ่านไป จ้าวเป๋าเฉวียนกลายเป็นอาชญากรของซยงหนูไปแล้ว
เพราะเขา ซยงหนูจึงสูญเสียอย่างหนัก
แต่เขากลับเป็นเพียงคนไร้ค่าที่ไม่รู้เรื่องรู้อะไรเลย
ไม่เพียงจ้าวเป๋าเฉวียน แม้แต่องค์ชายเจ็ดก็เกือบต้องตายเพื่อชดใช้ความผิด
ตอนนี้จ้าวเป๋าเฉวียนคือทาสที่ต่ำต้อยที่สุดที่อาศัยอยู่ในคอกแกะ
เขาต้องรับผิดชอบการกินดื่มและการขับถ่ายของฝูงแกะ อีกทั้งต้องเป็นเป้าหมายระบายความโกรธของชาวซยงหนู
ชาวซยงหนูคนใดก็สามารถรังแกเขาได้ตามอำเภอใจ
ที่สำคัญที่สุด จ้าวเป๋าเฉวียนกลับไม่มีเสื้อผ้าใส่!