จินซุ่ยเพียงแค่ลวงราชาคังให้ขึ้นสนามรบเท่านั้นเอง
นางพูดตรง ๆ ว่า "หากอยากให้ข้ารับเจ้า แม้เจ้าจะทำไม่ได้ดั่งอาหวงผู้ทรงเกียรติและเมตตา อย่างน้อยก็ต้องเป็นบุรุษที่แท้จริง!"
"บัดนี้มีโอกาสดีเยี่ยมให้เจ้าได้พิสูจน์ตัวเอง กล้าหรือไม่?"
ราชาคังถูกนางยั่วจนโกรธ แล้วแอบขึ้นสนามรบอย่างลับ ๆ
เรื่องหลังจากนั้นจินซุ่ยไม่ได้ยุ่งเกี่ยว
ราชาคังอยู่ท้ายสุด ไม่หวังความดีความชอบ ขอแค่รักษาชีวิตไว้
ตามแผนการบุกโจมตีที่เฉียบขาดของแม่ทัพชี ต่อให้เขาไม่ต้องขึ้นสนามรบ การศึกแรกก็จบลงแล้ว
แต่ใครจะไปรู้ว่าจ้าวเป๋าเฉวียนตาหลักแหลม
ไม่ต้องให้จินซุ่ยลงมือ จ้าวเป๋าเฉวียนก็ขายราชาคังไปแล้ว
เวลานี้ราชาคังถูกแขวนไว้บนธงแม่ทัพอันสูงส่ง ปากก็ด่าไม่หยุด
"ลูกนอกคอกเวร หมาเนรคุณ เลี้ยงเจ้ายังดีกว่าเลี้ยงหมา!"
"ข้าควรบีบคอเจ้าให้ตายตั้งแต่ตอนนั้น!"
สายลมพัดธงพลิ้วไหว ราชาคังทนไม่ไหวร้องกรี๊ด กางเกงเปียกอีกครั้ง
ใต้ธง จ้าวเป๋าเฉวียนจ้องมองไปทางราชวงศ์เทียนเซิ่งด้วยแววตาเต็มไปด้วยความแค้น
ไม่ควรเป็นแบบนี้
ชีวิตของเขาไม่ควรเป็นแบบนี้!
เขาควรเป็นฮ่องเต้ผู้สูงสุด
ไม่ใช่ทาสอาชญากรที่ใคร ๆ ก็รังแกได้ในซยงหนู!
ทั้งหมดนี้เพราะเจ้าจ้าวจินซุ่ย!
นางคือผู้เปลี่ยนแปลงทุกสิ่ง
ทำไมนางต้องเปลี่ยน?
นางควรเชื่อฟังดั่งชาติที่แล้ว!
เวลานี้จ้าวเป๋าเฉวียนเต็มไปด้วยความแค้นต่อจินซุ่ย
แต่จินซุ่ยไม่แยแสแม้แต่น้อย
นางเดินขึ้นไปบนกำแพงเมือง มองเห็นราชาคังที่ถูกแขวนไว้อย่างชัดเจนยิ่งขึ้น
ราชาคังก็เห็นนางผู้ตัวเล็ก ๆ คนนั้น
ราชาคังตื่นเต้นมาก