ผิดปกติเกินไปแล้ว!
บนรถไฟเสียงอึกทึกครึกโครมเหลือเกิน
เพียงชั่วครู่นี้ จินซุ่ยยังได้ยินเสียงเด็กปีศาจตนหนึ่งข้างหลังส่งเสียงกรีดร้องเสียงดังลั่น เรียกหาขาหมูแดงจากรถเสบียง
ย่าของเด็กปีศาจเอ่ยปากเรียกแก้วตาดวงใจทีละคำเพื่อปลอบ ฝ่ายแก้วตาดวงใจกลับยิ่งร้องไห้หนักขึ้น
ที่ทางเดินข้างๆ จินซุ่ยยังมีป้าวัยกลางคนคนหนึ่งเอาถุงป่านครอบไก่สองตัวไว้
ไก่ตัวผู้ในถุงป่านนั้นส่งเสียงร้องกู๊กกู๊ไปตลอดทางเสียงดังไม่เบา
ในสภาพแวดล้อมที่วุ่นวายเช่นนี้ เด็กหญิงคนนั้นยังนอนหลับไปสองชั่วโมงกว่าโดยไม่ขยับตัวเลยหรือ?
จินซุ่ยหยิบกระติกน้ำออกจากเป้เพื่อดื่มน้ำ
เพิ่งจะดื่มไปอึกเดียว นางก็ต้องบ้วนออกมาทันที
น้ำอึกนั้นพุ่งไปถูกขากางเกงของคนที่นั่งตรงข้ามทันที
จินซุ่ยเอ่ยปากก่อนเป็นเชิงรุก: "แค๊กๆๆ ลุงคะ ลุงช่วยใส่รองเท้าหน่อยได้ไหมคะ กลิ่นเท้าหึ่งสุดๆ ไปเลย!"
"แถะ! ไม่ได้ล้างเท้ากี่วันแล้วเนี่ย ยังกล้าถอดรองเท้าบนรถไฟอีก รู้จักรักษาความสะอาดบ้างไหม"
"น่าขยะแขยงจริงๆ!"
คำพูดพร่ำเพรื่อของจินซุ่ยทำให้สีหน้าชายคนนั้นยิ่งมืดมนลง
ใบหน้าเขาดุดันน่ากลัวอยู่แล้ว ยิ่งดูน่าเกรงขาม
ตอนที่จินซุ่ยพ่นน้ำไปโดนกางเกงเขา เขาก็ตบต้นขาตัวเองเตรียมอาละวาดอยู่แล้ว
แต่ท่าทีจินซุ่ยหยิ่งยโสเกินไป รูปร่างหน้าตาอ่อนแอ แต่นิสัยกลับแย่ยิ่งนัก!
เจอคนประเภทนี้เข้าก็ยิ่งพาลทำให้แผนพังง่ายที่สุด
หญิงอุ้มเด็กคนหนึ่งรั้งตัวชายเท้าเหม็นไว้ แล้วเอ่ยเอาใจด้วยรอยยิ้ม: "เพิ่งมาจากชนบท จะเข้าเมืองไปดูแลลูกสะใภ้ที่ท้อง ชนบทไม่มีระเบียบพวกนี้หรอกค่ะ"