เซียวฉางเฟิงมีตำแหน่งสูงในสำนักดาบเทียนจงไม่น้อย
เขาพาจินซุ่ยบินตรงไปยังตำหนักพักของเจ้าสำนักแห่งสำนักดาบเทียนจงด้วยตนเอง
“ศิษย์พี่เจ้าสำนัก ข้าพาลูกศิษย์มาหาเจ้า!”
เสียงของเซียวฉางเฟิงดังมาก
เสียงตอบกลับคือคำด่าทอ:
“เจ้าลูกหมา! เจ้าร้องอะไรกัน นักเลงปากดังนักรึไง!”
จินซุ่ยกะพริบตากลมโต
ไม่นานก็เห็นบุรุษรูปงามผู้เคร่งขรึมคนหนึ่งเดินด่าทอออกมาจากห้องชั้นใน
พอชายงามออกมา ก็สังเกตเห็นจินซุ่ยทันที
เขารีบหุบปาก ทำท่าทางเป็นเซียนผู้สูงส่ง
เซียวฉางเฟิงถูกด่าก็ไม่โกรธ กลับแนะนำจินซุ่ยขึ้นก่อน
“ศิษย์พี่เจ้าสำนัก เด็กนี่ชื่อเยี่ยนจินซุ่ย เป็นยอดอัจฉริยะที่ข้าแย่งมาจากพิธีรับศิษย์วันนี้”
“นางมีธาตุน้ำแข็งขั้นยอดและธาตุสายฟ้าขั้นยอด!”
น้ำเสียงของเซียวฉางเฟิงภาคภูมิใจยิ่งนัก
ยอดอัจฉริยะเช่นนี้ เป็นศิษย์ของเขา!
ถามว่าใครจะไม่อิจฉา?
ฝูเซียว เจ้าสำนักเทียนจง เปลี่ยนสีหน้าอีกครั้ง
เขายิ้มแย้ม ค้อมตัวลงอย่างอ่อนโยนแล้วพูดกับจินซุ่ย: “เด็กดี ด้วยพรสวรรค์เช่นนี้ เจ้าสมควรเป็นศิษย์สำนักเทียนจงของเรา!”
“รับไว้ นี่คือของขวัญพบหน้าจากอาจารย์ใหญ่ให้เจ้า”
ฝูเซียวยื่นสร้อยข้อมือเก็บของให้จินซุ่ย
ของชิ้นนี้ดูเป็นของดีทีเดียว!
จินซุ่ยตาเป็นประกาย ยิ้มหวาน “ขอบคุณอาจารย์ใหญ่”
ฝูเซียว ยิ้มยิ่งอ่อนโยน “ดีๆๆ ต่อไปสำนักเทียนจงคือบ้านของเจ้า หากผู้ใดไม่มีสายตารังแกเจ้า เจ้าบอกอาจารย์ใหญ่ อาจารย์ใหญ่จะสั่งสอนมันเอง!”
จินซุ่ยพยักหน้าอย่างจริงจัง “อาจารย์ใหญ่โปรดวางใจ ใครกล้าไม่เคารพข้า ข้าจะอ้างชื่อท่าน!”