จินซุ่ยเพ่งพิจารณาชายผู้เสนอตัวเป็นอาจารย์ของนางอย่างจริงจัง
เหตุผลเดิมที่ร่างเดิมอยากฝากตัวเป็นศิษย์กับลิ่งชวนก็แสนจะเรียบง่าย เพราะลิ่งชวนกับร่างเดิมต่างก็มีพรสวรรค์ธารน้ำแข็งขั้นยอดอันยากจะหาใครเทียบได้เหมือนกัน
ทุกคน รวมถึงคนในครอบครัวของร่างเดิม ต่างคิดว่าลิ่งชวนเหมาะสมที่จะสั่งสอนร่างเดิมที่สุด
ใครจะคิดว่าร่างเดิมกลับต้องมาพังทลายเพราะลิ่งชวนคนนี้!
ส่วนชายผมขาวที่โอบกอดนางอยู่นี้ หล่อเหลาดั่งเทพบุตร คิ้วคมดั่งกระบี่ นัยน์ตาเป็นประกายสุดจะพรรณนา
ริมฝีปากเขามีรอยยิ้ม ดูอ่อนโยน แต่เพียงเหลือบตามองมาครั้งเดียวก็รู้ได้ทันทีว่าคนผู้นี้หาใช่ผู้ที่ยอมให้ใครรังแกได้โดยง่าย
โดยเฉพาะท่าทางที่ลิ่งชวนต้องเจอคนผู้นี้แล้วโกรธก็ไม่ได้ พูดก็ไม่ได้ เก็บกดจนหน้านิ่งแข็งเช่นนั้น
จินซุ่ยดูแล้วสะใจนัก
นางยิ้มหวาน
"เจ้าเก่งมากหรือ? หากข้ายอมฝากตัวเป็นศิษย์กับเจ้า เจ้าจะสอนวิชาขั้นสูงสุดให้ข้าหรือไม่?"
เซียวฉางเฟิงหัวเราะก้อง "หนูน้อย เจ้ารู้หรือไม่ว่ามีคนมากมายเพียงใดที่อยากฝากตัวเป็นศิษย์กับข้าแต่กลับไม่มีวาสนานั้นเลย?"
จินซุ่ยตอบตามตรง "ไม่รู้ แต่เจ้าควรเก่งกว่าลิ่งชวน"
ลิ่งชวน: ...
ลิ่งชวนหน้าดำคล้ำไปทั้งใบ
เวลานี้สิบเอ็ดก็บรรยายให้จินซุ่ยฟังในหัว
[เซียวฉางเฟิง เป็นผู้บำเพ็ญรุ่นราวคราวเดียวกับลิ่งชวน ฐานะตระกูลสูสีกัน ผู้หนึ่งมีพรสวรรค์ธารน้ำแข็งขั้นยอด อีกผู้หนึ่งมีพรสวรรค์สายฟ้าขั้นสวรรค์ สายฟ้าเทียบกับธาตุอื่นแล้วได้เปรียบโดยธรรมชาติ ดังนั้นจะว่าทั้งสองพรสวรรค์ทัดเทียมกันก็ได้]
[ทั้งสองถูกนำมาเทียบเคียงกันมาตั้งแต่เด็ก ต่างก็มองอีกฝ่ายไม่เข้าตา เป็นดั่งคู่เทียบเคียงที่มีอยู่คู่กัน]