"คุณไม่เชื่อเหรอ?"
ชวีวั๋นโหรวหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา "เดี๋ยวฉันโอนเงินให้เลย!" เธอเริ่มทำท่าจะกดโอน
"ไม่ต้องแล้วเสี่ยวชวี"
หลี่เฉิงกังรีบห้ามปรามเธอ "ฉันมีเงิน"
"จริงเหรอ?"
ชวีวั๋นโหรวยังไม่ค่อยเชื่อ "คุณไปมีเงินที่ไหนกัน?"
หลี่เฉิงกังจนปัญญา ก็เล่าให้เธอฟังคร่าว ๆ "...จริง ๆ แล้วที่ฉันวางแผนไว้คือ ถ้าเงินไม่กี่หมื่นนี้ของฉันลงทุนจนหมดตัว ฉันก็จะหางานทำ"
แท้จริงแล้วเขาไม่จำเป็นต้องอธิบายอะไรให้ชวีวั๋นโหรวฟังก็ได้
แต่สิ่งที่เธอทำเมื่อครู่ มันทำให้หลี่เฉิงกังรู้สึกซาบซึ้งใจจริง ๆ!
ท้ายที่สุด
หลี่เฉิงกังพูดกึ่งล้อเล่นกึ่งจริงจัง "เสี่ยวชวี เธอทำไมถึงดีกับฉันขนาดนี้? เธอก็เป็นคนต่างถิ่นที่ออกมาหางานทำเหมือนกัน หาเงินเก็บได้ไม่เท่าไหร่ ฉันเห็นเธอปกติไม่ค่อยกล้ากินของดี ๆ เลย เธอไม่กลัวเหรอว่าให้เงินฉันไป แล้วฉันจะทำให้เธอหมดตัวไปด้วย?"
"พี่ชาย คุณเคยดีกับฉันขนาดนั้น สอนฉันด้วยตัวเองแบบตัวต่อตัว ตอนนี้คุณตกอับ ฉันจะไม่ช่วยคุณได้ยังไง"
ชวีวั๋นโหรวมองเขาอย่างจริงจัง
"ขอบใจมากนะเสี่ยวชวี"
หลี่เฉิงกังมองเธออย่างซาบซึ้งใจ
หลังอาหารมื้อนั้น หลี่เฉิงกังพาชวีวั๋นโหรวกลับบ้าน เขาจึงได้รู้ว่าแท้จริงแล้วบ้านของชวีวั๋นโหรวนั้นอยู่ไม่ไกลจากห้องเช่าของเขาเลย ห่างกันแค่ประมาณ 1,000 เมตรเท่านั้น