"เมื่อวานช่วงบ่าย"
หลี่เฉิงกังยิ้มบางๆ
"ไม่น่าแปลกใจเลย..."
ชวีวั๋นโหรวตั้งสติได้ "ตอนเช้าฉันเห็นตาพี่ดำคล้ำ... พี่คะ เมื่อคืนพี่ไม่ได้นอนทั้งคืนเลยหรือเปล่า?" นางทำหน้าวิตกเป็นห่วงเป็นใย
"ก็นอนดึกหน่อยต่างหาก!"
หลี่เฉิงกังถอนหายใจ มองนางแล้วยิ้ม "อย่าทำหน้านี้เลย มันไม่ใช่เรื่องใหญ่สักหน่อย"
ยิ่งเขาทำเป็นไม่ใส่ใจ ชวีวั๋นโหรวก็ยิ่งรู้สึกเจ็บแปลบในใจ จ้องหน้าเขา "พี่คะ เพราะอะไรล่ะ?"
"สาเหตุมีหลายอย่าง"
หลี่เฉิงกังจุดบุหรี่มวนหนึ่ง ยิ้ม แล้วสรุป "แต่สุดท้ายแล้ว พอสรุปออกมา ก็เหลือคำเดียวว่า... ไม่มีเงิน!"
"พี่สะใภ้... เอ่อ ผู้หญิงคนนั้น ดูไม่น่าจะเป็นคนแบบนั้นนี่นา?"
ชวีวั๋นโหรวพยายามนึกหน้าตาของหลิวเจีย นางเคยเจอหลิวเจียแค่สองครั้ง และก็เป็นเวลานานมาแล้ว ตอนนี้แม้แต่หน้าตาเป็นยังไงก็นึกไม่ออกแล้ว
ความทรงจำเดียวที่มีคือ นางสวยมาก
"ฉันมั่นใจว่าฉันเข้าใจหล่อนดีกว่าเธอ"
หลี่เฉิงกังถอนหายใจ "ฉันกับหล่อนแต่งงานกันมาหลายปีแล้ว พูดตามตรง เลิกกันก็ดีเหมือนกัน จะได้ไม่ต้องทำงานบ้าน ถ้าไม่แบบนั้น ฉันกลับบ้านไปแต่ละวันก็ต้องคอยปรนนิบัติหล่อน... พูดง่ายๆ คือ ผู้ชายที่หารายได้ได้น้อย ย่อมไม่มีสถานะในบ้าน"