"ไปเดินเล่นกันไหม?"
หลี่เฉิงกังนิ่งไปครู่หนึ่ง จู่ๆ ก็นึกถึงชุดโอแอลของชวีวั๋นโหรวขึ้นมาในหัว รู้สึกใจเต้นขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก แล้วก็ตอบกลับไปโดยไม่ลังเล: "ได้สิ"
"รอฉันที่ประตูตะวันออกของห้างนิวเทียนตี้นะ ฉันไปถึงประมาณหนึ่งชั่วโมงต่อจากนี้!"
เสิ่นมั่วหนงส่งข้อความมาทางวีแชท
หลี่เฉิงกังเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วออกจากบ้าน
เขาไม่เคยถามเสิ่นมั่วหนงเลยว่าเดือนหนึ่งเธอได้เงินเท่าไหร่—และแน่นอน เสิ่นมั่วหนงก็ไม่เคยถามเขาเหมือนกัน
แต่
เสิ่นมั่วหนงสามารถเป็นรองหัวหน้าแผนกศัลยกรรมที่โรงพยาบาลประชาชนที่สองแห่งเมืองกวางได้ หลี่เฉิงกังเดาว่าเงินเดือนเดือนหนึ่งของเธอคงมีเป็นหมื่นๆ หยวนแน่นอน
ไม่อย่างนั้นคงไม่ไปเดินเล่นที่ห้างนิวเทียนตี้แบบนี้
ในห้างนี้ล้วนขายแต่แบรนด์ดังระดับนานาชาติ
เสื้อเชิ้ตธรรมดาๆ ตัวหนึ่งก็เริ่มต้นที่สองถึงสามพันหยวน
พนักงานเงินเดือนทั่วไป พอมาถึงที่นี่แล้วแทบไม่กล้าแม้แต่จะก้าวเข้าไปในร้าน
เมื่อก่อนหลี่เฉิงกังนานๆ ครั้งก็เคยมาที่นี่กับหลิวเจีย แต่พอมาหลายครั้งเข้า หลี่เฉิงกังก็ไม่อยากมาอีกแล้ว