ชุดเจ้าหญิงผ้าชีฟองขาวฟ้า รองเท้าแก้ว
ผมบลอนด์ทองถักเปียหางปลาพาดบ่า บนศีรษะมีมงกุฎ
เสวียนเสวียนที่ซ่อนตัวเขินอายอยู่หลังผู้หญิงเลวนั่นเปล่งประกาย ราวกับเจ้าหญิงเอลซ่าที่เดินออกมาจากจอ
รอยยิ้มบนใบหน้ายิ่งเจิดจ้าจนแสบตา
เวินสืออันชะงักไป
ตอนได้รับโทรศัพท์จากพ่อว่าหาน้องสาวเจอแล้ว เขาตั้งใจดูนาฬิกา สี่ทุ่มครึ่ง
เสวียนเสวียนหายไปหกชั่วโมง
แม้ลุงพ่อบ้านจะพูดคลุมเครือว่าเจอแล้วก็ดีแล้ว แต่เวินสืออันรู้ว่าต้องมีเรื่องน่ากลัวและอันตรายเกิดขึ้นมากมาย
ไม่งั้นพ่อคงไม่ไม่พาน้องสาวกลับบ้าน
ทั้งคืนทั้งเช้า เขาคิดคำปลอบใจไว้เต็มท้อง
ไม่คิดว่าเสวียนเสวียนไม่เพียงไม่ร้องไห้ ดูท่าทางยังไม่เศร้าเสียใจเลยสักนิด?
ถึงกระนั้น เวินสืออันก็มองออกในทันทีว่ามีบางอย่างผิดปกติ "เสวียนเสวียน ผมเธอล่ะ?"
วิกผมติดแนบเนียนเกินไป ดูไม่ออกว่าเป็นวิก
แต่ผมดำยาวตรงของเสวียนเสวียนไม่โผล่ออกมาแม้แต่น้อย
ดูเหมือน... ผมเธอหายไปหมดแล้ว
เหลือแค่วิก
"หัวล้านแล้วจ้า..." เอลซ่าตัวน้อยแบมือ "แม่บอกว่า ต่อไปหนูจะเป็นเจ้าหญิงไข่ต้ม"
ไข่ต้ม?
หัวล้าน?
เวินสืออันมองชิงฮวนอย่างหัวเสีย "คุณทำอะไรกับผมเสวียนเสวียน?"
ชิชิ
เมื่อกี้ยังเรียกเธอว่าผู้หญิงเลว
ตอนนี้ไม่แม้แต่จะเรียก?
ชิงฮวนเท้าสะเอว ก้มตัว ยื่นนิ้วหนึ่งมาจิ้มปลายจมูกเขา "เด็กแสบ ทำตัวดี ๆ หน่อย! อย่าเลียนแบบพ่อภูเขาน้ำแข็งของนาย เข้าใจไหม?"
???
ทำไมเสวียนเสวียนเป็นเจ้าหญิง ส่วนเขากลายเป็นเด็กแสบ?
เวินสืออันโมโหแทบบ้า ยังคิดหาคำโต้กลับไม่ออก
ชิงฮวนจูงมือเสวียนเสวียนเดินออกจากห้องน้ำแล้ว
ชิงฮวนหันไปมองเวินจิ้น "หัวหน้าตรวจว่าไงบ้าง? กลับบ้านได้เลยหรือยัง?"
เวินจิ้นพยักหน้า
ทั้งสี่คนลงบันไดขึ้นรถกลับบ้าน
ตอนออกจากโรงพยาบาลมีรถสองคัน
ตอนจอดในโรงรถบ้านพักครึ่งเขา เหลือคันเดียว
ลงรถแล้วไม่เห็นเวินจิ้น ชิงฮวนถอนหายใจยาวเฮือกหนึ่ง
หันกลับไปก็สบตาจับผิดของเวินสืออันพอดี
ราวกับเวินจิ้นฉบับย่อ
ชิงฮวน: ...
แต่ความกลัวและความกังวลทั้งหมดมลายหายไปในทันทีที่ก้าวเข้าห้องนอนใหญ่
กรี๊ดดดด...
ห้องนอนสองร้อยตารางเมตร ผลักประตูแก้วเหมือนกระจกเข้าไป เป็นห้องแต่งตัวขนาดเท่ากัน
ในตู้โชว์มีทั้งเครื่องประดับ กระเป๋า อัญมณี น้ำหอมมากมาย ที่เมื่อก่อนเคยเห็นแต่ในนิตยสารกับออนไลน์
ชิงฮวนเหมือนหนูที่แกะกล่องสุ่มเจอยุ้งข้าว
ของเธอ!
ของเธอทั้งหมด!!!
ก็บอกแล้ว แม่ม่ายรวยจะมีเรื่องทุกข์ใจได้ยังไง!
ต่อให้ทุกข์ใจแค่ไหน แค่มองยอดเงินในบัญชี มองกล่องเครื่องประดับกับห้องแต่งตัวก็หายดีแล้วใช่ไหม?
คิดถึงบัญชีธนาคาร
ชิงฮวนใจเย็นลง เปิดแอปธนาคาร
ใจเต้นแรง มือไม้สั่น วินาทีที่เห็นยอดเงิน ชิงฮวนเบิกตากว้าง!
เป็นไปได้ยังไง?
ไหนบอกว่าอิสรภาพทางการเงิน?
ยอดเงินสี่หลักนี่แกล้งใครเล่น?
วิ่งไปที่โต๊ะเครื่องแป้งเปิดลิ้นชัก เห็นลายเซ็นหวัด ๆ ของเวินจิ้นบนแบล็คการ์ดใบนั้น ชิงฮวนอดถอนหายใจยาวไม่ได้
ดังนั้น แต่งงานห้าปี มีลูกด้วยกันสองคน
นอกจากของหรูหราเต็มห้องแต่งตัวนี่แล้ว เธอกลับไม่มีเงินเก็บส่วนตัวเลยสักแดงเดียว?
ดีมาก!!!
ชิงฮวนหัวเราะทั้งที่โมโห
ช่างเถอะ ไหน ๆ ก็มาถึงนี่แล้ว ก็ทำใจยอมรับไป
ยังไงของของเวินจิ้นก็คือของเธอ หย่าก็แบ่งกันครึ่งหนึ่ง น่าจะไม่น้อย!
เรื่องเร่งด่วนตอนนี้คือต้องหย่าให้ได้ก่อน!
ทำใจให้สงบ ชิงฮวนล็อกประตู หยิบชุดเปลี่ยนเข้าห้องน้ำ
ฮือ...
แช่ตัวในอ่างอาบน้ำ ครางอย่างสุขสบาย ชิงฮวนง่วงจนจะผล็อยหลับ
ในห้องเด็กชั้นล่าง เวินสืออันมองเสวียนเสวียนอย่างหัวเสีย "ไอ้ทรยศ!!!"
เสวียนเสวียนทำหน้าง้องอน "แม่น่ะไม่เหมือนเดิมจริง ๆ นะ!"
"แต่ความจริงก็คือ เธอทำแกหาย!"
ประโยคเดียว
เสวียนเสวียนกะพริบตา ริมฝีปากเบะ ใกล้จะร้องไห้
คิดถึงความกลัวตอนยืนอยู่ข้างน้ำพุหาแม่ไม่เจอ
คิดถึงยายใจดีที่บอกจะพาไปหาแม่ แล้วก็ปิดปากลากเข้าไปในห้องน้ำเหม็น ๆ ใช้กรรไกรตัดผมเธอ แถมยังข่มขู่เธอว่าถ้ากล้าร้องไห้จะตีให้ตาย
แล้วหลังจากนั้น...
ลืมตาขึ้นมา เธอเห็นแม่ที่มีดวงดาวในดวงตา
แม่นุ่มจัง แถมยังจูบแก้ม ลูบหลัง ร้องเพลงเพราะ ๆ ให้ฟัง
ภาพเปลี่ยนแวบ กลายเป็นแม่จอมโหด "ห้ามวิ่งเล่น! ถ้าวิ่งหลงจะถูกหมาป่าใหญ่คาบไปกิน!!!"
"ฮือออ!!!!"
เสวียนเสวียนร้องไห้โฮ
"เป็นอะไรไป? เสวียนเสวียน?"
ประตูห้องเปิดออก ชิงฮวนในชุดอยู่บ้านโผเข้ามา ผมเปียกหยดน้ำ
สีหน้าตื่นตระหนกเต็มที่ ชิงฮวนอุ้มเสวียนเสวียนขึ้นมาสุดแขน ลูบหลังเบา ๆ พลางถาม "ลูกจ๋า เป็นอะไร?"
"ฮือ ฮืออออ..."
เสวียนเสวียนร้องไห้สะอึกสะอื้น ส่ายหัวพูดอะไรไม่ออก
ชิงฮวนไม่เร่งร้อน นั่งลงบนเบาะ ตบหลังเธอเบา ๆ โยกตัว "งั้นเราร้องไห้แป๊บเดียวนะ จ้ะ?"
???
เวินสืออันมองชิงฮวนอย่างประหลาดใจ
เมื่อก่อนผู้หญิงเลวนั่นพอได้ยินพวกเขาร้องไห้ก็ทำหน้ารำคาญ: ร้อง ๆ ๆ ร้องไห้เป็นอย่างเดียว น่ารำคาญจริง!
ถึงขั้นตะโกนเรียกพี่เลี้ยงให้พาตัวพวกเขาไป
ทำไมถึงเปลี่ยนไป?
เธอกำลังเล่นเล่ห์อะไรอีก?
ออฟฟิศประธานตระกูลเวิน
มือถือดังกริ๊ง ๆ เวินจิ้นกดรับสาย
ปลายสายคือฉินจินอัน "อจิ้น เสวียนเสวียนเป็นไงบ้าง? คงตกใจมากเลยนะ? ฉันซื้อหลาย..."
ฉินจินอันยังพูดต่อ
เวินจิ้นเหลือบมองมุมบนขวาของจอมอนิเตอร์โดยไม่รู้ตัว ใจลอยไปชั่วขณะ
วันนี้ทั้งวัน ชิงฮวนไม่ได้มากวนเขาเลยสักครั้ง?
พ่อบ้านก็ไม่ได้โทรมารายงานว่าภรรยาไปช้อปกระจายอีกรอบ หรือเป็นบ้าอะไรอีก ถามว่าเขาจะกลับไปดูไหม
แม้แต่เสวียนเสวียนที่เคยส่งข้อความหากันแป๊บ ๆ ถามว่าพ่อกลับกี่โมง วันนี้ก็เงียบกริบไม่มีสักข้อความ
"อจิ้น อจิ้น?"
ปลายสายฉินจินอันรู้สึกผิดปกติ
เวินจิ้นได้สติ "จินอัน ผมมีธุระหน่อย วางก่อนนะ!"
วางสาย เวินจิ้นเซ็นเอกสารในมือไม่กี่ฉบับฉับ ๆ โทรภายในเรียกผู้ช่วยมารับ หยิบกุญแจรถเดินเข้าลิฟต์
ตอนเวินจิ้นกลับถึงบ้าน ในบ้านเงียบกริบ
เหมือน...ไม่มีคน?
ห้องอาหารหอมฉุย น่าจะกินข้าวกันแล้ว
ห้องเด็กก็ไม่มีใคร
กำลังจะขึ้นชั้นบน เวินจิ้นเหลือบเห็นร่างหลายร่างบนสนามหญ้าหลังบ้าน
ชิงฮวนถือสายว่าววิ่งมาแต่ไกล
เสวียนเสวียนกระโดดโลดเต้นอยู่ข้าง ๆ รอรับช่วงว่าว
แต่ชิงฮวนซุ่มซ่ามเกินไป ว่าวก็เหมือนไม่รู้เรื่อง วิ่งไปมาหลายรอบว่าวก็ไม่ยอมลอยขึ้น
เวินจิ้นผลักประตูระเบียง
ฮือ!
ลมพัดมาวูบหนึ่ง
"ว้าว ลอยแล้ว! ลอยแล้วจริง ๆ ด้วย!"
"แม่เก่งจัง!!"
เสียงลมปนกับเสียงหัวเราะร่าเริงของลูกสาว ว่าวพุ่งขึ้นฟ้า
เวินจิ้นก้มมองอีกที ชิงฮวนยื่นด้ามม้วนสายให้ลูกสาว นั่งยองข้าง ๆ จับมือน้อย ๆ ของเธอไว้
"อันอัน มาเล่นเร็ว..."
เวินสืออันนั่งอยู่บนเสื่อปิกนิกเหมือนก้อนหิน เรียกไม่ยอมไป
เสวียนเสวียนหอมแก้มชิงฮวนดังฟอด ดึงว่าววิ่งไปหาเวินสืออัน
ต่อให้แก่แดดเหมือนตาลุงแค่ไหน สุดท้ายก็เป็นเด็ก แถมยังทนแรงรบเร้าตื๊อ ๆ ของเสวียนเสวียนไม่ไหว
ไม่นาน เด็กน้อยสองคนก็วิ่งพ้นเสื่อปิกนิกไปเล่นกัน
"ชิงฮวน..."
เสียงผู้ชายดังมาจากข้างหลัง
ชิงฮวนหันขวับ
มองเข้าไปในดวงตาลึกล้ำคู่หนึ่ง
เวินจิ้นเอามือล้วงกระเป๋า ลมพัดเสื้อเชิ้ตพองขึ้นเป็นกระเปาะด้านหลัง
ผมก็ปลิวจนยุ่ง
ลดทอนความเยือกเย็นลงไม่น้อย เพิ่มความหล่อแบบเด็กหนุ่มขึ้นอีกนิด
ชายหนุ่มมองเธอด้วยสายตาพินิจ เอ่ยถาม "คุณกำลังจะเล่นเล่ห์อะไรอีก?"