เผยเย่าเพิ่งรู้ตอนเอื้อมมือไปสัมผัสว่าผิวสัมผัสของเธอดีเกินคาด นุ่มนวลกว่าที่เขาจินตนาการไว้มาก
ทั้งลื่นทั้งเนียน มือเดียวแทบกอบกุมไว้ไม่หมด
ดูตัวเล็กผอมบาง แต่ส่วนที่ควรมีเนื้อก็มีเต็มที่
ก็จริง คนที่ถูกส่งมาที่นี่คงผ่านการพิจารณามาก่อนแล้ว
แต่พอคิดอีกที แปลว่าคนอื่นก็เคยเห็นเธอแล้วเหมือนกันอย่างนั้นหรือ?
เวินลิ่งเจาไม่รู้ว่าเขาเป็นอะไรไป ไหนบอกว่าถอดเสื้อผ้าแล้วก็พอ ตอนนี้เธอก็ถอดแล้ว ทำไมสีหน้าของเขาถึงยิ่งดูแย่ลงเรื่อย ๆ?
หรือเขาจะเปลี่ยนใจ หรือคิดจะถลกหนังเธอ?
“คุณมาที่นี่ได้ยังไง?” เผยเย่าถาม “พวกนั้นทำอะไรคุณบ้าง? พูดอะไรกับคุณบ้าง? เล่าให้ผมฟังให้หมด”
เขาถามหยั่งเชิงเพื่อคลายความประหม่าให้เธอ ขณะเดียวกันมือก็ยังไม่หยุดเคลื่อนไหว
เวินลิ่งเจารู้สึกอึดอัดไปหมด
เธอรู้สึกราวกับตัวเองเป็นดอกไม้เล็ก ๆ ที่งดงามบนเนินเขา เพราะเผลอไปยั่วโมโหเขาเข้า จึงถูกเด็ดลงมาแล้วถูกขยำย่ำยีตั้งแต่หัวจรดเท้าเพื่อระบายความโกรธ