วินาทีที่ริมฝีปากแนบชิดกัน มุมปากของชายหนุ่มก็ยกขึ้น รสสัมผัสดีกว่าที่คิดไว้เสียอีก จูบแล้วทั้งหอมทั้งนุ่ม กลิ่นหวานละมุนอบอวลอยู่ปลายจมูก คิ้วตาของเขาคลายตัวลงโดยไม่รู้ตัว
ยัยทึ่มคนนี้ ถึงจะดูซื่อบื้อเอ๋อ ๆ แต่ก็ไม่ได้ไร้ประโยชน์ไปเสียทุกอย่าง เรื่องจะช่วยรับเคราะห์ได้หรือไม่ค่อยว่ากัน แต่เวลา “กิน” แล้วสบายจริง ๆ ไม่ใช่แค่สัมผัสแล้วสบาย จูบก็ยังสบายด้วย
เผยเย่าจูบลึกซึ้งขึ้นเรื่อย ๆ นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้ลองทำเรื่องแบบนี้ ความรู้สึกแปลกใหม่ผสานกับความสุขสมจนเขาไม่อยากหยุดเลย
ผู้ชายล้วนเรียนรู้เรื่องแบบนี้ได้เอง โดยเฉพาะผู้ชายฉลาดเป็นเลิศอย่างเผยเย่า แค่จูบกันอยู่พักเดียวก็จับทางได้แล้ว
มือหนึ่งของเขาประคองใบหน้าเธอไว้ ไม่ให้เธอหลบหนี ส่วนอีกมือก็ลูบผมเธออย่างปลอบประโลม
แต่เห็นได้ชัดว่าการปลอบประโลมนั้นไม่ได้ผล เวินลิ่งเจาไม่อยากถูกเขากิน จึงดิ้นรนสุดแรง
สิ่งที่ได้รับกลับมาคือตบฉาดลงบนก้นอย่างไม่ปรานี
โดนตีแล้ว
“ฮือ...” ขอบตาเธอมีน้ำตาเอ่อขึ้นมาทันที ดวงตาชุ่มฉ่ำด้วยหยาดน้ำตาดูน่าสงสารเหลือเกิน
เผยเย่าคลายอ้อมจูบชั่วคราว เห็นเธอทำหน้ามุ่ย น้ำตาคลอราวกับกำลังจะร้องไห้ หากไม่รู้เรื่องคงคิดว่ามีใครรังแกเธอ
ก็แค่จูบเท่านั้นเอง ไม่ได้กินเธอสักหน่อย ตอนนี้ก็ยังไม่ได้ทำอะไรเกินเลยกว่านั้น
“ทำแบบนี้ไม่ได้นะ!” เวินลิ่งเจารวบรวมความกล้าพูดเสียงดัง แต่ก็ได้แค่ประโยคเดียว พอพูดจบก็หงอ เสียงเบาลงทันที “ยังไม่ได้แต่งงาน ห้ามจูบกัน...”