ความสัมพันธ์ระหว่างคนเราช่างน่าอัศจรรย์ ชอบหรือไม่ชอบเพียงมองแวบเดียวก็รู้ชัดแล้ว ชายสองคนสบตากันเพียงชั่วครู่ ต่างแนะนำชื่อตัวเอง ทักทายกันอย่างเรียบง่ายเกินไป ไม่มีใครพูดอะไรต่อ
เวินลิ่งเจาเป็นที่รักใคร่เอ็นดูของทุกคนมาแต่ไหนแต่ไร คุ้นชินกับการมีคนมากมายอยู่รอบตัวคอยดูแล จึงไม่ได้สังเกตเห็นบรรยากาศแปลกประหลาดในห้องพักผู้ป่วย
สีหน้าหรงเซี่ยนหม่นลงเล็กน้อย
ถึงจะเป็นพี่ชาย แต่ก็ไม่ใช่พี่ชายแท้ ๆ ไม่มีสายเลือดเกี่ยวข้องกัน
ต่อให้มีสถานะเป็นพี่น้องกันตามชื่อ เขาก็เป็นผู้ชายคนหนึ่ง หรงเซี่ยนไม่ชอบให้มีผู้ชายอยู่ข้างกายเธอมากเกินไป
เอาเข้าจริง ผู้หญิงก็ไม่ได้เหมือนกัน ขอแค่เป็นสิ่งมีชีวิตหรือสิ่งของที่แย่งความสนใจของเธอไปได้ เขาก็ไม่ชอบทั้งนั้น
“หรงเซี่ยน ปอกแอปเปิลให้ฉันหน่อย ฉันอยากกิน”
เธอใช้เขาจนชินปาก พอคิดได้ก็เอ่ยออกมาทันที
เวินจี้ชวนไม่ค่อยได้มา ครั้งนี้แวะมาในช่วงเทศกาลก็ถือว่าเป็นแขก หากไม่มีคนอื่นอยู่ด้วย เธอคงใช้เขาไปแล้ว แต่ตอนนี้หรงเซี่ยนอยู่ตรงนี้ ก็ให้หรงเซี่ยนทำงานไปดีกว่า
หรงเซี่ยนเองก็พูดแล้วว่าเขาเป็นพี่เลี้ยงของเธอ และชอบเป็นพี่เลี้ยงให้เธอ
เธอจำคำพูดพวกนั้นได้หมด ต้องให้เขาทำตามที่พูดไว้ให้ครบครัน คราวหน้าถ้ามีโอกาส ทางที่ดีให้เขาพูดซ้ำอีกครั้ง เธอจะได้อัดเสียงเก็บไว้เป็นหลักฐาน ต่อให้ภายหลังเขาคิดจะเถียงก็ปฏิเสธไม่ได้
“ฉันทำเอง” เวินจี้ชวนนั่งใกล้กว่า จึงเอื้อมมือหยิบผลไม้ที่วางอยู่ข้าง ๆ ได้อย่างสะดวก
“ก็ได้ ขอบคุณนะคะพี่ชาย” เวินลิ่งเจากำลังฟื้นตัว ร่างกายดีขึ้น อารมณ์ก็พลอยดีตามไปด้วย น้ำเสียงจึงอ่อนโยนเป็นมิตร
หรงเซี่ยนยิ่งไม่พอใจ
ทั้งสองคนพูดกันคนละประโยค ส่งสายตาหยอกล้อกันไปมา เห็นเขาเป็นอะไรกันแน่?
ของประดับหรือไง!
ห้องพักผู้ป่วยไม่ได้ตกแต่งประณีตเหมือนบ้าน ก็เลยมองเขาเป็นกระถางต้นไม้ประดับ เอามาตั้งไว้ตรงนี้สินะ
เวินลิ่งเจาไม่รู้เลยว่าในใจเขาคิดวนเวียนอะไรอยู่ เห็นเพียงจู่ ๆ เขาก็ทำหน้าบึ้งตึง
เมื่อคืนเธอตอบข้อความแล้วไม่ได้รับสาย เขาไม่พอใจก็พอเข้าใจได้ ภายหลังเธอก็อธิบายชัดเจนแล้ว วันนี้จู่ ๆ กลับอารมณ์เสียขึ้นมา ไม่น่าใช่เพราะหึงหรอกมั้ง?