“พวกเขาสอนเธอมาแบบนี้หรือ ถึงได้ถอดเสื้อผ้าจนหมดแล้วขึ้นมานอนบนเตียงผู้ชาย?”
เมื่อเห็นหญิงสาวเปลือยเปล่าอยู่บนเตียง เผยเย่าขมวดคิ้วงามเข้าหากัน เขาไม่ได้เดินเข้าไปหา แต่กลับไปนั่งลงบนโซฟาหนังที่อยู่ไม่ไกล
เสียงเบา ๆ ดังขึ้น เขาจุดบุหรี่ ปลายมวนสีแดงชาดขยับไหวอยู่ระหว่างนิ้วมือ
บุหรี่มอดไหม้อย่างเชื่องช้า ไม่ต่างจากสายตาที่ชายหนุ่มใช้พินิจมองเธออย่างละเอียด ค่อย ๆ เลื่อนไปทีละน้อย
เวินลิ่งเจารู้สึกกระอักกระอ่วน จึงดึงผ้าห่มมาปิดร่างเปลือยเปล่าของตัวเอง ทว่าผิวเนื้อขาวผ่องที่ยังโผล่พ้นออกมากลับชวนให้ใจสั่นยิ่งกว่าเดิม
งดงามน่ามองจนชวนให้คนอยากพูดแต่ก็ไม่พูด
เธอเป็นคนโง่ ชาวบ้านในหมู่บ้านพูดกันแบบนั้นมาตั้งแต่เธอยังเด็ก บอกว่าเธอมีไข้จนสมองถูกเผาไหม้ไปแล้ว
แต่เธอไม่คิดว่าตัวเองโง่เลย ซักผ้า ทำกับข้าว ให้อาหารไก่กับเป็ด เธอทำเรื่องพวกนี้ได้ดีออก เด็กบ้านอื่นยังสู้เธอไม่ได้ แล้วเธอจะโง่ตรงไหนกัน?