เวินลิ่งเจากลืนน้ำลายลงคอ จะบอกว่าไม่กลัวก็คงโกหก คนตรงหน้าดูอย่างไรก็ไม่เหมือนคนดี พอเขาเอ่ยปากพูด เธอก็ยิ่งมั่นใจ
ถึงเขาจะหน้าตาหล่อเหลามาก แต่ก็เหมือนเห็ดในป่า ยิ่งสวยยิ่งมีพิษ กินเข้าไปอาจทำให้ท้องเป็นพิษจนทะลุพรุนได้
“ฉัน... ฉันชื่อเจาเจา” ด้วยความระมัดระวัง เธอไม่ได้บอกชื่อเต็ม เพียงบอกชื่อเล่นของตัวเองให้เขารู้
เธอยกมือปิดปาก กลัวเหลือเกินว่าจะเผลอพูดอะไรออกไปมากกว่านี้
สมัยเรียน เธอท่องข้อมูลบนบัตรประชาชนจนขึ้นใจแล้ว ทั้งชื่อ นามสกุล เพศ ชนเผ่า วันเดือนปีเกิด ที่อยู่ และเลขบัตรประชาชน แม้แต่หน่วยงานที่ออกบัตรกับวันหมดอายุด้านหลังก็ยังจำได้หมด
ตอนนั้นเธออุตส่าห์ท่องอยู่หลายวัน เพราะคุณครูบอกว่านี่เป็นข้อมูลสำคัญมาก ต้องจำให้ได้