ป้าหวังมีอคติเข้าข้างเวินลิ่งเจาอย่างหนัก จึงเผลอโยนความผิดทุกอย่างให้หรงเซี่ยนไปเสียหมด
ก็ไม่แปลกหรอก เลี้ยงดูเธอมาตั้งแต่เด็ก ไม่เชื่อเธอแล้วจะให้เชื่อใคร ต่อให้เรื่องนี้จะมีอะไรเข้าใจผิดจริง ๆ ก็ไม่มีทางเป็นความผิดของคุณหนูแน่นอน
คุณหนูที่ทั้งว่านอนสอนง่าย ฉลาด และน่ารักขนาดนี้ ทำอะไรก็ถูกไปหมด!
จ้าวอี๋หลิงขมวดคิ้ว แต่ยังไม่คิดจะซักไซ้เอาความในตอนนี้
“ปล่อยให้พวกเขาไปเถอะ เด็กสองคนนั้นรักกันดี แถมยังอายุน้อย จะตัวติดกันบ้างก็เป็นเรื่องปกติ ขอแค่อย่าทำอะไรเกินเลยเกินไปก็พอ...”
เธอรู้จักนิสัยของหรงเซี่ยนดี เขาเป็นเด็กดี สุขุมและรู้จักวางตัว น่าจะรู้ขอบเขตอยู่แล้ว
กลับกัน เสี่ยวเจานี่สิ คิดจะทำอะไรก็ทำตามใจตัวเอง แถมปกติก็เอาแต่ใจ ไม่มีใครบังคับเธอ มีแต่เธอนั่นแหละที่บังคับคนอื่น
ใครกันแน่ที่เป็นฝ่ายผิดมากกว่า คงบอกได้ยากจริง ๆ
แต่ถึงอย่างไร เรื่องแบบนี้ผู้หญิงก็เสียเปรียบได้ง่ายกว่า หาโอกาสเหมาะ ๆ คงต้องคุยกับเสี่ยวเจาสักหน่อย ให้เธอระวังตัวมากขึ้น
วันถัดมา
เวินลิ่งเจาอารมณ์ดี จึงใจดีพาหรงเซี่ยนไปเที่ยวฐานลับสุดยอดของตัวเอง
ที่นี่เป็นของขวัญวันเกิดที่สามีภรรยาตระกูลเวินเคยมอบให้เธอ เป็นวิลล่าทรงปราสาท หลังนี้ใช้เวลาตกแต่งอย่างเดียวถึงสามปี พวกเขาตั้งใจทำให้เป็นพิเศษ
“เสี่ยวเจาเป็นเจ้าหญิงน้อยที่พ่อกับแม่รักที่สุด แน่นอนว่าต้องได้อยู่ในปราสาทของเจ้าหญิง พ่อกับแม่จะรักเสี่ยวเจาตลอดไป”
แม้เวลาจะผ่านมานานแล้ว แต่ทุกครั้งที่นึกถึงเรื่องนี้ เวินลิ่งเจาก็ยังตื่นเต้นมาก
เธอพูดด้วยน้ำเสียงภาคภูมิใจ “นอกจากพ่อกับแม่แล้ว ฉันไม่เคยพาใครมาที่นี่เลย คุณเป็นคนแรก”
หรงเซี่ยนเออออห่อหมกอย่างดี “งั้นผมก็เป็นเกียรติมากจริง ๆ ที่ได้มาเป็นแขกของเจ้าหญิงน้อย คราวหน้ายังมาได้อีกไหมครับ?”