เผยเย่าหัวเราะเยาะ พลางมองคนตรงหน้าที่กำลังโกรธด้วยสายตาเย็นชา
ตั้งแต่เล็กจนโต เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นกับเขามาไม่รู้กี่ครั้งแล้ว
ทุกครั้งที่เผยจิ่นเป็นอะไรไป คนแรกที่เวินหัวสงสัยก็คือเขา
เขารู้ว่าทั้งสองไม่ใช่แม่ลูกแท้ ๆ กัน แต่ทันทีที่เขาลืมตาดูโลกก็ถูกส่งตัวมาที่นี่ และเวินหัวเป็นคนเลี้ยงดูเขามาด้วยตัวเอง
เขาเคารพเธอราวกับเป็นแม่แท้ ๆ และรู้จักวางตัว ไม่เคยเรียกร้องให้เวินหัวปฏิบัติต่อเขาเหมือนลูกแท้ ๆ
ถึงอย่างไรทุกคนต่างก็มีใจเข้าข้างตัวเอง ไม่มีใครเป็นข้อยกเว้น ผู้หญิงคนไหนก็ย่อมไม่ชอบลูกนอกสมรสของสามี หรือเด็กที่เกิดจากผู้หญิงคนอื่น
ต่างคนต่างอยู่ ใช้ชีวิตร่วมกันอย่างสงบก็พอแล้ว
แต่กลับมีคนที่ไม่ยอมให้เป็นเช่นนั้น
หลายปีมานี้เขาไม่เคยจงใจทำร้ายเผยจิ่นเลยสักครั้ง ตั้งแต่ต้นจนจบก็ยังให้เกียรติอีกฝ่าย ถือว่าเป็นพี่น้องกัน แต่ถึงอย่างนั้นกลับต้องเจอกับการปฏิบัติอย่างไม่เป็นธรรมและคำกล่าวหา
เรื่องนี้เขาทนไม่ได้
“ในเมื่อคุณปักใจแล้วว่าผมเป็นคนทำ ยังจะถามอะไรอีก?”
เวินหัวลุกพรวดด้วยความโกรธ ปรี่เข้ามาตรงหน้าเขา แล้วยกมือขึ้นหมายจะตบ
เผยเย่าจะยอมให้เธอตบได้อย่างไร เขาคว้าข้อมือเธอไว้
“แม่” เขาเอ่ยชัดทีละคำ “ตอนนี้แม่คิดให้ดีว่าควรลงมือหรือเปล่า ถ้าวันนี้ผมถูกตบ พรุ่งนี้ผมจะเอาคืนแบบไม่ขาดแม้แต่น้อยกับเผยจิ่น ไม่รู้ว่าพี่ชายคนดีของผมจะรับไหวหรือเปล่า”
“เผยเย่า!” เวินหัวโกรธจนตัวสั่นไปหมด
ดีนัก ตั้งแต่เด็กก็ไม่ใช่คนที่จะรับมือได้ง่าย ๆ ตอนนี้โตขึ้น แถมยังมีอำนาจมากขึ้น ถึงกับไม่คิดจะเสแสร้งอีกแล้ว เผยธาตุแท้ทะเยอทะยานออกมาให้เห็น
แต่เผยต้งกลับยิ่งเห็นคุณค่าในตัวเขามากขึ้นทุกที
ก็ใช่ ลูกชายทั้งสองคนเป็นลูกแท้ ๆ ของเขา คนหนึ่งป่วย อีกคนก็สมบูรณ์แข็งแรง
เผยต้งย่อมลำเอียงอยู่แล้ว แต่เธอไม่ยอมให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้น