เวินลิ่งเจาอดลืมตาขึ้นมาไม่ได้
เผยเย่าหลับตาอยู่ เขาจูบเธออย่างเคลิบเคลิ้ม ดื่มด่ำอยู่ในความสุขอันแสนลึกล้ำ
เวินลิ่งเจาเพิ่งสังเกตว่าขนตาของเผยเย่าก็ยาวมาก ยาวจนดูเหมือนจะทิ่มโดนแก้มได้
เธอมองไปมองมาก็ใจลอย เผยเย่าหน้าตาดีจริง ๆ เหมือนกับเธอเลย
เผยเย่าสังเกตเห็นว่าเธอใจลอยแทบจะในทันที
เขาลืมตาขึ้น ทั้งคู่สบตากัน สายตาราวกับจับต้องได้ปะทะกันกลางอากาศ
หัวใจของเผยเย่าราวกับถูกกระแทกวูบ ความรู้สึกยิ่งพลุ่งพล่าน
“มองฉันทำไม?” เขาถาม
เวินลิ่งเจาตอบตามตรง
“เผยเย่า คุณหน้าตาดีจริง ๆ อีกอย่าง ทำไมตอนจูบฉันถึงต้องหลับตาด้วยล่ะ?”
ดวงตาของเวินลิ่งเจากลมโตเป็นประกาย ฉ่ำวาวราวกับมีธารใสเอ่อคลออยู่ตลอดเวลา
ตอนนี้ทั้งคู่อยู่ใกล้กันมาก จนเขามองเห็นเงาของตัวเองในดวงตาเธอ
เมื่อถูกดวงตาคู่งามจ้องมอง ทั้งเธอยังพูดจายั่วเย้าโดยไม่รู้ตัว เผยเย่าก็รู้สึกคันยุบยิบในใจ เขาตอบเพียงว่า “ฉันอยากหลับตา ทำไมต้องมีเหตุผลมากมายด้วย”
เขาย้อนถามกลับ
“ก่อนหน้านี้เวลาฉันจูบเธอ เธอแอบมองฉันตลอดเลยใช่ไหม?”
เวินลิ่งเจาถูกจับได้คาหนังคาเขา แต่ก็ยังรู้สึกว่าตัวเองมีเหตุผล “มองนิดหน่อยแล้วจะทำไม? ฉันก็ไม่ได้ทำเรื่องไม่ดีสักหน่อย”
เธอมองเขาเพราะชอบเขา หากเป็นคนที่ไม่ชอบ แค่มองแวบเดียวก็รู้สึกรำคาญแล้ว
เผยเย่ายิ้ม จูบเปลือกตาเธอเบา ๆ ก่อนจะจูบเธอต่อ
อย่ามองว่าเวินลิ่งเจาตัวเล็ก แถมยังดูซื่อบื้อ แต่จริง ๆ แล้วเธอชอบเล่นอะไรแผลง ๆ ไม่น้อยเลย
เธอดิ้นไปมาบนตัวเขา ยื่นมือออกไปควานหาอะไรบางอย่างข้างเตียง
เผยเย่าถูกเธอก่อกวนจนทนไม่ไหว จึงจำใจผละออกจากเธอ “เป็นอะไรอีกล่ะ?”