เมื่อหลายปีก่อน เวินผางคุนกับจ้าวอี๋หลิงแต่งงานกันมาหลายปี แต่ก็ยังไม่มีลูก ทั้งคู่จึงไปตรวจร่างกายที่โรงพยาบาล ผลปรากฏว่าร่างกายของทั้งสองคนไม่มีปัญหา
ตามคำพูดของหมอ ก็คือทั้งคู่ขาดโชคไปสักหน่อย พันธุกรรมไม่เข้ากัน หากแยกกันไปมีลูกกับคนอื่น ต่างก็มีลูกได้ แต่พออยู่ด้วยกันกลับทำไม่ได้
คุณนายผู้เฒ่ารู้ว่าทั้งสองรักกันมาก และไม่ยอมเลิกรา จึงเสนอให้เวินผางคุนไปหาผู้หญิงที่เหมาะสมจากข้างนอก ไม่ว่าจะใช้วิธีไหน จะทำเด็กหลอดแก้วก็ได้ สรุปคือต้องมีลูกสักคน
แน่นอนว่าเธอไม่ใช่คนหัวโบราณ เธอเข้าใจจ้าวอี๋หลิงที่อยากเป็นแม่ และอนุญาตให้เธอทำเด็กหลอดแก้วได้เช่นกัน เด็กที่เกิดมาตระกูลเวินจะยอมรับและเลี้ยงดู แต่ต้องเป็นเด็กผู้หญิงเท่านั้น และในอนาคตจะสืบทอดทรัพย์สินของตระกูลเวินไม่ได้
แต่สำหรับสามีภรรยาที่รักกันอย่างลึกซึ้ง จะทำเรื่องแบบนั้นได้อย่างไร? ต่อให้ไม่มีลูก พวกเขาก็ไม่มีทางไปหาคนอื่น และยิ่งไม่ยอมทำเด็กหลอดแก้ว
เพราะเรื่องนี้ คุณนายผู้เฒ่าจึงผิดใจกับทั้งคู่ ความสัมพันธ์ตึงเครียดอย่างยิ่ง
เวลาผ่านไปหลายปี จนจ้าวอี๋หลิงอายุ 36 ปี เวินผางคุนอายุ 40 ปี ทั้งคู่ก็เก็บเวินลิ่งเจาที่ถูกทิ้งไว้ในถังขยะมาเลี้ยง วันนั้นช่างบังเอิญจริง ๆ หิมะตกหนักจนถนนถูกปิดกั้น เส้นทางสายหลักก็รถติดไปหมด จ้าวอี๋หลิงรู้สึกไม่สบายและรีบร้อนไปโรงพยาบาล คนขับจึงทำได้เพียงอ้อมไปตามถนนสายเล็กในเขตบ้านพักเก่าที่จัดสรรไว้แห่งหนึ่ง