พอได้ยินคำพูดนั้น เวินลิ่งเจาก็ตกใจจนตัวสั่น แม้แต่น้ำตาที่ร่วงลงมาก็ยังสั่นระริก เธอกลัวจนขวัญหนีดีฝ่อ
ปกติเห็นแมลงก็กลัวแทบตายอยู่แล้ว ตอนนี้กลับได้ยินว่ามีแมลงไปวางไข่ในแผล ความหวาดกลัวแบบนี้เกินกว่าจะบรรยายเป็นคำพูดได้ รู้สึกเหมือนร่างกายสกปรกไปหมด
“ไม่เอา ไม่เอา!” เวินลิ่งเจาร้องไห้พลางปีนขึ้นไปบนตัวเขา “ต้องเอาออกให้ได้!”
หรงเซี่ยนหาได้ยากที่จะไม่รีบปลอบเธอ เขาตั้งใจขู่ให้กลัวสักหน่อย ถ้าไม่สั่งสอนให้จำบ้าง เธอก็ไม่มีวันจำว่าไม่ควรทำอะไร
เช้าวันนี้ตระกูลเวินพบว่าเธอหายตัวไป จึงโทรมาถามว่าเธออยู่กับเขาหรือไม่ พอรู้ว่าไม่อยู่ ก็ออกตามหากันไปทั่วจนร้อนใจแทบแย่ รีบส่งคนออกไปตามหาทันที
เขาเองก็ตกใจ กลัวว่าเธอจะเกิดเรื่องขึ้น
เธอไม่เชื่อฟัง แอบหนีออกไป ทำให้คนมากมายต้องเป็นห่วงเพราะเธอ ถ้าตอนนี้ไม่ปล่อยให้ร้องไห้สักหน่อย ต่อไปเธอต้องกล้าทำเรื่องแบบนี้อีกแน่
หรงเซี่ยนยังไม่สนใจเธอในตอนนี้ เขาสั่งให้คนโทรไปรายงานตระกูลเวินว่าเธอปลอดภัย บอกว่าจะพาเวินลิ่งเจาไปที่บ้านของเขาก่อน แล้วค่อยส่งกลับบ้านทีหลัง
พอเห็นเขาไม่สนใจ เวินลิ่งเจาก็ขยับเข้าหา ดึงเสื้อของเขามาเช็ดน้ำตาให้ตัวเอง
เดิมทีควรดึงมือเขามาเช็ด แต่เมื่อครู่มือของเขาเพิ่งจับเท้าเธอ เธอเลยรังเกียจ
“ยังรู้จักร้องไห้ด้วยหรือ? ถ้าชอบออกไปให้อาหารแมลงนัก ก็ไม่ควรไปรับเธอกลับมาเลย”
พอได้ยินคำว่าให้อาหารแมลง เวินลิ่งเจาก็ร้องไห้หนักกว่าเดิม เตะเขาเพื่อให้ตรวจดูให้ละเอียดอีกรอบ