เวินลิ่งเจาถูกเขาหยิกจนรู้สึกจั๊กจี้ เขาไม่ได้ออกแรงมากนัก แต่เนื้อนุ่มตรงแก้มที่ถูกหยิกไม่รู้ทำไมถึงคล้ายถูกน้ำอุ่นสัมผัส ทั้งยังเหมือนมีขนนกมาจี้ ทั้งคันทั้งร้อนผ่าว
“เดิมที...เดิมทีก็ขายไม่ได้อยู่แล้วค่ะ” เธอพูด
ต่อให้เขาอยากขาย ก็ขายไม่ได้อยู่ดี
เธอไม่ใช่ลูกเจี๊ยบลูกเป็ดที่บ้านเลี้ยงไว้ จะขายกันตามใจชอบได้อย่างไร
ถึงจะเป็นลูกเจี๊ยบลูกเป็ด ก็ต้องรอให้ถึงเวลาที่เหมาะสมถึงจะขายได้ เธอเลี้ยงพวกมันอย่างดีทุกวัน ตั้งใจรอให้พวกมันออกไข่ วันละฟอง ผ่านไปไม่กี่วันก็เก็บได้เต็มตะกร้าเล็ก ๆ แล้ว หากไม่จำเป็นจริง ๆ เธอก็ไม่ยอมขายหรอก
จู่ ๆ เวินลิ่งเจาก็คิดถึงบ้านขึ้นมา ไม่รู้ว่าคนที่บ้านจะเลี้ยงไก่กับเป็ดได้ดีหรือเปล่า แม่ไก่ตัวหนึ่งได้รับบาดเจ็บที่ขา เดินกะเผลก เธอจึงทำเครื่องหมายไว้เป็นพิเศษ และไม่เคยปล่อยมันออกไปข้างนอกเลย ขังไว้ในกรงตลอด ช่วงนี้ฝนตกบ่อย หากมันวิ่งซนจนพลัดตกลงไปในหลุมไหน อาจขึ้นมาไม่ได้อีก แต่ตอนออกมาครั้งนี้เธอลืมกำชับคนที่บ้าน ไม่รู้ว่าพวกเขาจะสังเกตเห็นเรื่องนี้ไหม
เมื่อก่อนเธอยุ่งทุกวัน ทั้งให้อาหารไก่เป็ด ทำความสะอาดบ้าน...ทำงานบ้านสารพัด แล้วยังต้องหาเวลาอ่านหนังสือกับทบทวนบทเรียนด้วย ถึงจะมีเวลาจำกัด แต่เธอก็จัดการทุกอย่างได้ดี!
พอมาที่นี่ กลับเหมือนไม่ได้ทำอะไรเลย
อ้อ กินอาหารอร่อยไปมื้อหนึ่ง
เวินลิ่งเจารู้สึกว่าตัวเองขี้เกียจขึ้นทุกที เอาแต่กินกับดื่ม ไม่ได้ทำเรื่องเป็นเรื่องเป็นราวเลย
“คุณ...มีอะไรให้ฉันทำไหมคะ?” เธอเงยหน้าถาม
จะกินของของเขาฟรี ๆ ก็คงไม่ดีนัก
แต่พอพูดออกไป เวินลิ่งเจาก็อดคิดมากไม่ได้ คำถามนี้ฟังดูเสแสร้งอยู่บ้าง ถ้าอยากช่วยทำงานจริง ๆ ก็ควรสังเกตเห็นงานที่ต้องทำเอง ไม่เห็นจำเป็นต้องถามคนอื่นตรง ๆ