เวินลิ่งเจาไม่รู้ว่าเผยเย่าพาเธอออกไปข้างนอกทำไม แต่ก็ไม่กล้าถามมาก และไม่คิดจะถามด้วย
เธอเป็นคนพอใจอะไรง่าย ๆ ตอนนี้มีของอร่อยให้กิน มีเครื่องดื่มดี ๆ ให้ดื่ม อารมณ์ก็เลยดีสุด ๆ ราวกับกลายเป็นนกน้อยที่โผบินอย่างอิสระอยู่บนท้องฟ้า
ถึงแม้...ถึงเดี๋ยวเขาจะคิดทำเรื่องไม่ดี เธอก็ยกโทษให้เขาสักครั้งได้
เพราะของพวกนี้อร่อยจริง ๆ!
อาหารอร่อย ๆ เยียวยาความทุกข์ใจได้ทุกอย่าง
เวินลิ่งเจาอารมณ์ดีมาก ดีจนความสุขล้นทะลักออกมาเต็มห้อง เผยเย่าที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ยังสัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงนี้
จะไม่รู้ได้ยังไง ก็ยิ้มจนหน้าบานขนาดนั้น
เผยเย่าคิดในใจว่า ถึงกับขนาดนี้เลยเหรอ?
ก็แค่เตรียมจะพาเธอออกไปเดินเล่น แล้วแวะซื้อของที่ต้องใช้ตอนอยู่ที่นี่ไม่ใช่หรือไง ทำไมถึงดีใจขนาดนี้?