อาหารทยอยวางจนครบเต็มโต๊ะ มีทั้งแบบดิบและแบบปรุงสุก หากไม่นับอาหารอีกสองสามจาน ดูไปดูมาก็เหมือนโต๊ะอาหารที่เต็มไปด้วยเมนูปลา
กว่าจะยอมเอ่ยปากเอง แถมยังเจาะจงว่าจะกินปลา เผยเย่าจึงย่อมต้องจัดให้เธอกินอย่างพอใจ เขาสั่งกำชับไว้เป็นพิเศษแล้ว
เวินลิ่งเจาไม่เคยเห็นปลามากมายขนาดนี้มาก่อน ทั้งยังมีปลาหน้าตาประหลาดมากมาย เธอคิดว่าปลาทุกชนิดก็คงเหมือนปลาที่เคยจับได้ในแม่น้ำ อย่างมากก็มีปลาฉลามยักษ์ดุร้ายที่เห็นในโทรทัศน์ เธออดทอดถอนใจไม่ได้ว่าโลกใบนี้ช่างกว้างใหญ่จริง ๆ กว้างใหญ่จนทำให้เธอได้พบเจอเรื่องแปลกใหม่อยู่ทุกขณะ
เธอกวาดตามองโต๊ะอาหารไปรอบหนึ่ง ก่อนขมวดคิ้วถามว่า “อาหารเยอะขนาดนี้ เราสองคนกินไม่หมดหรอก ยังมีคนอื่นจะมาด้วยเหรอคะ?”
อย่าว่าแต่พวกเขาสองคนเลย ต่อให้คนทั้งครอบครัวของเธอมาพร้อมกันก็ยังกินไม่หมด
“กินข้าวทำไมต้องถามเยอะขนาดนี้ ลองชิมทุกจานก่อน ชอบจานไหนก็กินเยอะหน่อย”
ถ้าไม่ลองชิมจะรู้ได้ยังไงว่าจานไหนอร่อย หรือชอบกินจานไหน ทำไมสมองถึงไม่รู้จักคิดบ้างเลยนะ
แต่สิ่งที่เวินลิ่งเจากำลังคิดไม่ใช่เรื่องนั้น เธอเสียดายอาหาร ไม่อยากให้เหลือทิ้งมากเกินไป ทว่าเผยเย่าดูไม่ใช่คนที่จะห่อกลับบ้าน ถ้าเธอเสนอเรื่องนี้ขึ้นมา เขาคงโกรธอีกแน่