บทที่ 99 สาวน้อยยากจนผู้แสนบริสุทธิ์ ปะทะ คุณชายรองจอมร้ายกาจ 34
แน่นอนว่าคำถามนี้ต้องไม่นับเรื่องวุ่นวายอย่างอื่น เช่น ลูกไก่ ลูกหมู ลูกวัว ลูกแกะ ลูกหมาที่บ้านของเธอ รวมถึงต้นท้อ ต้นส้มโอ...
เธอชอบอะไรตั้งเยอะแยะ เป็นคนเจ้าชู้จริง ๆ ยัยโง่เอ๊ย
เผยเย่าย้ำว่า “คนที่คุณชอบน่ะ ผู้ชาย”
แม้เขาจะขัดใจที่เธอชอบผู้หญิงด้วยเหมือนกัน แต่ถ้าเป็นผู้หญิง อย่างน้อยก็ยังพอวางใจได้บ้าง ทว่าผู้ชายไม่ได้เด็ดขาด เขาต้องระแวดระวังเต็มที่ ห้ามปล่อยใครไปแม้แต่คนเดียว ไม่ว่าจะเป็นคนแก่หรือเด็กก็ตาม
เวินลิ่งเจาครุ่นคิด คำตอบนั้นง่ายนิดเดียว มีแค่พี่อาเฉิงเท่านั้น
เธอบอกชื่ออวี๋เฉิงอย่างซื่อ ๆ
พอเผยเย่าได้ยินก็เป็นอย่างที่คิด ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาสองคนไม่ปกติจริง ๆ มีปัญหาชัด ๆ
แต่เรื่องนี้ต้องค่อยเป็นค่อยไป
ถ้าจู่ ๆ บังคับให้พวกเขาตัดขาดกัน เวินลิ่งเจาคงไม่ยอม แถมอาจยิ่งกระตุ้นให้ทั้งคู่ติดต่อกันมากกว่าเดิม
“วันนี้คุณไปเจอใครมา?” บทสนทนาพลันเปลี่ยนจากเรื่องคนที่เธอชอบมาเป็นเรื่องนี้
ถึงเวินลิ่งเจาจะหัวช้าแค่ไหน ตอนนี้ก็เริ่มเข้าใจแล้ว
“วันนี้ไปเจอพี่อาเฉิงค่ะ”
สีหน้าเผยเย่ายังคงปกติ เขายังไม่แสดงอาการ “วันนี้พวกคุณทำอะไรกันบ้าง เล่าให้ผมฟังตามตรงทุกอย่าง”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง กลัวจะทำให้เธอตกใจ จึงเปลี่ยนคำพูดเสียใหม่
“พวกคุณไปเที่ยวที่ไหน ทำอะไรกันบ้าง เล่าให้ผมฟังได้ไหม ผมก็อยากฟังเรื่องสนุก ๆ ที่เกิดขึ้นวันนี้เหมือนกัน”
พอได้ยินเขาพูดแบบนั้น เวินลิ่งเจาก็คึกคักขึ้นมาทันที เล่าเจื้อยแจ้วราวกับเทถั่วออกจากถุง ตั้งแต่เธอเรียกรถจากโรงแรมไปอย่างไร อวี๋เฉิงรอเธออยู่หน้าร้านอาหาร พวกเขากินข้าวด้วยกัน กินอะไรบ้าง รสชาติเป็นอย่างไร แล้วไปเมืองเกมกันอย่างไร คีบตุ๊กตาหมูได้อย่างไร ได้มากี่ตัว สนุกหรือเปล่า... ต่อด้วยดื่มเครื่องดื่ม ห้อยพวงกุญแจคู่รัก โทรศัพท์คุยกัน... เธอเล่าทุกเรื่องอย่างละเอียด ไม่ตกหล่นสักอย่าง