เผยเย่าเป็นคนหลอกลวงตัวฉกาจ!
เวินลิ่งเจามองปฏิทิน พลิกไปพลิกมา นับแล้วนับอีก จนน้ำตาแทบจะไหล
เขาบอกว่าจะออกไปจัดการธุระแค่วันเดียวแล้วกลับมา ต่อให้คืนนั้นกลับไม่ทัน วันรุ่งขึ้นก็ต้องกลับมาได้
แต่ตอนนี้ก็วันที่สามแล้ว เขายังไม่กลับมาเลย
ช่วงหลายวันนี้เวินลิ่งเจาต้องนอนคนเดียวตลอด
ก่อนหน้านี้เธอก็นอนคนเดียว แต่พวกเขาตกลงกันแล้วว่าจะนอนด้วยกัน เพราะฉะนั้นเขาจะทำแบบนี้ไม่ได้
เพราะอารมณ์ไม่ดี ความอยากอาหารก็พลอยลดลง แม้แต่ของโปรดที่เห็นแล้วปกติต้องอยากกิน เธอก็ยังกินไม่ลง
คนใจร้าย!
เวินลิ่งเจาหยิบกระดานวาดภาพมาวาดรูป จงใจวาดเผยเย่าให้น่าเกลียดสุด ๆ วาดให้กลายเป็นตัวประหลาดหน้าตาอัปลักษณ์
คนหลอกลวงที่ไม่ยอมกลับบ้านก็เป็นตัวประหลาดหน้าตาอัปลักษณ์อยู่แล้ว
แต่พอวาดไปได้สักพัก เธอมองจุดด่างพร้อยบนใบหน้าชายในภาพ กับเสื้อผ้าขาดรุ่งริ่งแล้วก็อดสงสารไม่ได้
ถ้าเผยเย่ากลายเป็นแบบนี้จริง ๆ เธอก็คงไม่ชอบเขาแล้ว
ฮึ!
คิดไปคิดมา เวินลิ่งเจาก็แก้ภาพอยู่ดี
ส่วนที่วาดไปแล้วลบไม่ได้ เธอจึงวาดหน้ากากปิดใบหน้าเขา แล้วระบายสีเสื้อผ้าจนทั่ว เพื่อกลบรอยขาดก่อนหน้านี้
แม้จะพยายามแก้ไขอย่างเต็มที่ แต่ภาพนี้ก็ยังดูไม่ค่อยดีนัก ถึงขั้นแทบดูไม่ออกว่าเป็นเขา
เวินลิ่งเจายิ่งมองก็ยิ่งหงุดหงิด จึงโยนภาพทิ้งไว้ข้าง ๆ แล้วฟุบหลับไปบนเตียง
ไม่รู้ว่าฝันเห็นอะไร หยาดน้ำตาสองสามหยดไหลจากหางตาเปียกชุ่มขนตาแพหนา จับตัวเป็นช่อเล็ก ๆ
รอยน้ำตาพาดผ่านแก้มแดงระเรื่อ ริมฝีปากน้อย ๆ ที่ยื่นงอนทำให้ทั้งตัวดูน่าสงสารเหลือเกิน ราวกับตุ๊กตาที่ถูกกลั่นแกล้งจนเจ็บช้ำน้ำใจ
ภาพที่เผยเย่าเห็นเมื่อกลับมาถึงก็คือฉากนี้
ท่าทางน่าสงสารนั้นทำเอาหัวใจเขาอ่อนยวบ
เขาไม่เข้าไปรบกวนเธอ แต่ไปล้างหน้าล้างตาในห้องน้ำก่อน แล้วจึงขึ้นเตียง
ทันทีที่เขาเอนตัวลง คนข้าง ๆ ก็คลานเข้ามาหา