วันนี้เผยเย่าไม่อยู่บ้าน
เขาบอกว่าจะออกไปข้างนอกทั้งวัน ตอนกลางคืนอาจกลับมาไม่ทัน
ถ้าเขาไม่กลับมา เวินลิ่งเจาก็ต้องเป็นเด็กดี นอนคนเดียว
ในห้องนอน เวินลิ่งเจานอนคว่ำอยู่บนเตียง ไม่ยอมลุกขึ้นมาสักที
เมื่อคืนเขาทำเรื่องไม่ดีพวกนั้นกับเธออีกแล้ว... ไม่ใช่แค่ทำเรื่องไม่ดี แต่ยังรังแกเธออย่างหนักด้วย
เธอรู้สึกว่าตั้งแต่หัวจรดเท้า จากซ้ายไปขวา จากหน้าไปหลัง จากข้างในถึงข้างนอก ล้วนถูกเขารังแกจนทั่วหมดแล้ว
บางครั้งเธอก็รู้สึกดีอยู่บ้าง แต่เธอไม่สนใจหรอก ยังไงก็เป็นความผิดของเขาอยู่ดี
นี่คือเหตุผลที่เผยเย่าสอนเธอ เมื่อไหร่ที่ตัวเองรู้สึกไม่พอใจ ก็แปลว่าคนอื่นเป็นฝ่ายผิด ไม่ใช่ความผิดของตัวเอง
ตอนนี้เธอเรียนรู้ที่จะอนุมานจากเรื่องหนึ่งไปสู่เรื่องอื่นได้แล้ว
เธอไม่พอใจ ก็เป็นความผิดของเผยเย่า ทั้งหมดเป็นเพราะเขารังแกคนตอนกลางคืน
ถ้าเขายังทำแบบนี้อีก ต่อไปเธอจะไม่นอนกับเขาแล้ว จะกลับไปนอนห้องตัวเอง
แต่ถ้าเผยเย่ากลัวอยู่คนเดียวจะทำยังไงล่ะ?
เผยเย่าบอกเธอว่าเขากลัวเวลานอนกลางคืน บางครั้งก็มีเสียงลมพัดหวีดหวิวอยู่นอกหน้าต่าง บางครั้งฟ้าร้องฝนตกแถมยังมีฟ้าแลบ เขาต้องการให้เธออยู่เป็นเพื่อน
เพื่อนสนิทกลัวจนไม่กล้านอน ต้องการคนอยู่เป็นเพื่อน แล้วเธอจะทอดทิ้งเขาได้ยังไง?
ที่จริงเวินลิ่งเจาเองก็กลัวเหมือนกัน มีอยู่หลายครั้งที่ลืมปิดหน้าต่าง ผ้าม่านถูกลมพัดปลิวขึ้นมา ข้างนอกเหมือนจะมีเงาดำอยู่ด้วย ทำเอาเธอตกใจจนต้องซ่อนตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม
ไม่คิดเลยว่าเผยเย่าจะขี้กลัวเหมือนเธอ
แต่ต่อหน้าเขา เธอต้องกล้าหาญกว่านิดหนึ่ง เธอจึงรับปากว่าจะอยู่เป็นเพื่อนและปกป้องเขา