"พี่เจียง เมื่อกี้ได้ยินเสียงร้องทุกข์ดังมาจากข้างใน พี่จับคนร้ายได้แล้วใช่ไหมคะ" ซุนซินถามด้วยสีหน้ายินดีปรีดา
สำหรับความเร็วราวกับดาวตกของเจียงเฮ่า แม้นางจะตกใจ แต่หลังจากครั้งก่อนที่เจียงเฮ่าขว้างมีดสังหารเสือดำ ตอนนี้นางก็ชินเสียแล้ว
"คนร้ายตายแล้ว" เจียงเฮ่าตอบเรียบ ๆ "พวกเราไปเถอะ"
"ตายแล้ว!" ซุนซินตื่นตระหนกพลางถาม "แล้วเสี่ยวฟางกับจางขุยพวกเขาล่ะ"
"ถูกหัวหน้าพวกมันขายไปแล้ว" เจียงเฮ่าตอบ
"ขายไปแล้ว" ซุนซินตกใจพร้อมกับสีหน้าร้อนรน "ขายไปที่ไหน พวกเราต้องรีบไปช่วยพวกเขา"
"เธออย่าเพิ่งร้อนใจ ข้าไปหาหัวหน้าพวกมันเดี๋ยวนี้" เจียงเฮ่าพูดต่อ "เธอกลับไปก่อน มีข่าวแล้วข้าจะบอก"
แท้จริงแล้วเขาไม่อยากพัวพันกับองค์กรฝันร้ายเลยแม้แต่น้อย หากพัวพันแล้วถูกอีกฝ่ายจับตามอง คงยากจะหลีกหนี
ฝันร้ายเป็นองค์กรที่ผูกพยาบาทมาตลอด ครั้งก่อนเขาลอบสังหารผู้นำสาขายุโรปตะวันออกของฝันร้าย ฝันร้ายก็พยายามสุดความสามารถที่จะแก้แค้นเขา
แต่เขาราชาหมาป่านอกจากจะมีพลังแข็งแกร่งแล้ว การปกปิดร่องรอยก็เข้มงวดยิ่ง แม้ฝันร้ายจะใช้กำลังมหาศาลสืบหา แต่ก็ไร้ผลจนต้องล้มเลิก
จนใจที่ฝันร้ายต้องพักการแก้แค้นเขาไว้ชั่วคราว
ซุนซินอยากจะตามเจียงเฮ่าไปด้วย ทว่าภายใต้การยืนกรานของเจียงเฮ่า ซุนซินได้แต่จนใจกลับไป
……………………
ภายในคลับส่วนตัวแห่งหนึ่งในเขตตัวเมืองอู่หลิง
อินทรีกำลังเล่นไพ่นกกระจอกกับเพื่อน ๆ รวมถึงอีกา
พนักงานเสิร์ฟสาวหน้าตาสะสวยสองคนกำลังรินน้ำชา นวดขาอยู่ข้าง ๆ
บางครั้ง พอใครถูกไพ่ได้เงิน ด้วยความดีใจก็จะยัดธนบัตรร้อยหยวนใส่ในเสื้อผ้าของสาวเสิร์ฟพวกนี้ แถมยังใช้ไม้ตายฝ่ามือละลายกระดูกอีกต่างหาก
"อินทรี ข้าได้ยินว่าปีนี้เจ้าเปิดช่องทางหาเงินใหม่ แค่ผ่านไปครึ่งปีก็ทำเงินได้หลายล้าน" ชายหนวดแปดขีดที่นั่งตรงข้ามอินทรีทำหน้าอิจฉา "ดูทรงนี้แล้ว ทั้งปีรายได้คงไม่เกินสิบล้าน"
ชายผู้นี้หมายถึงการค้าระหว่างอินทรีกับฝันร้ายอย่างชัดเจน
"ก็หาเงินเสี่ยง ๆ ลำบาก ๆ ทั้งนั้น มีอะไรน่าอิจฉา" อินทรีปากบอกอย่างนั้น แต่บนหน้ากลับย่ามใจ