“พวกนั้นจับเสี่ยวฟางไปไหน” เจียงเฮ่าถาม
“พวกมันเพิ่งโทรมาตอนนี้เอง บอกให้ฉันเตรียมค่าไถ่ 2,000,000 หยวนภายใน 3 ชั่วโมง แล้วจะโทรมาบอกสถานที่อีกที” ซุนซินพูดด้วยน้ำเสียงร้อนรน “ครอบครัวอย่างพวกเรา อย่าว่าแต่ 3 ชั่วโมงเลย ต่อให้ 3 ปีก็หาเงิน 2,000,000 หยวนไม่ได้หรอก”
“ตอนนี้คุณอยู่ที่ไหน ผมจะไปหาคุณ” เจียงเฮ่าถาม
ตอนนี้เพิ่ง 8 โมงครึ่ง รถไฟความเร็วสูงออกเวลา 3 โมงครึ่ง เขามีเวลามากกว่า 7 ชั่วโมงให้ใช้
“ฉันทำงานอยู่ที่ห้างเจียเล่อ” ซุนซินตอบ
“คุณทำงาน แล้วใครดูแลแม่คุณ” เจียงเฮ่าถามด้วยความฉงน
“ฉันทำงานครึ่งวันค่ะ ตอนเช้าทำอาหารเช้าให้แม่เสร็จแล้วค่อยไปทำงาน พอพักกลางวันก็กลับมาทำข้าวเที่ยง แม้เวลาจะเร่งไปบ้าง แต่ก็ยังทัน” ซุนซินอธิบาย
“ครั้งก่อนผมให้เงินคุณไปไม่ใช่หรือ เงินจำนวนนั้นน่าจะช่วยให้พวกคุณใช้ชีวิตไปได้สักพัก ไม่จำเป็นต้องลำบากขนาดนี้” เจียงเฮ่ารู้สึกไม่เข้าใจ
“เงินยังไงก็ต้องใช้หมดวันหนึ่งสิคะ อีกอย่างฉันก็เป็นคนแข็งแรงดี อยู่บ้านดูแลแม่อย่างเดียวก็สบายเกินไป หาอะไรทำ แม้จะเหนื่อย แต่ก็ได้เงินมาบ้าง” ซุนซินพูดต่อ “พี่เจียง เดี๋ยวฉันไปขอผู้จัดการลาก่อนนะ พอคุณมาถึง โทรหาฉันด้วย”
ห้างที่ซุนซินทำงานอยู่ใกล้กับสถานีรถไฟความเร็วสูงมาก เจียงเฮ่านั่งรถมาไม่ถึง 10 นาทีก็ถึงใต้ตึกห้างเจียเล่อ
หลังจากโทรศัพท์ไป ซุนซินในชุดยูนิฟอร์มทำงานก็รีบลงมา
ซุนซินเดินมาหยุดตรงหน้าเจียงเฮ่า สีหน้าเต็มไปด้วยความกังวล “พี่เจียง ฉันมีเงินติดตัวรวมกับที่คุณให้มาครั้งก่อน 500,000 หยวน ตอนนี้รวมเป็น 580,000 หยวน ยังขาดอีกกว่าหนึ่งล้านหยวน พวกเราจะไปหาได้จากที่ไหนกัน”