"บอกแล้วว่าอย่าเข้ามา พวกเจ้าก็ยังจะเข้ามา ดูสิตอนนี้ เจอคนร้ายก็เรื่องหนึ่ง ยังซ้ำทำให้ข้าเดือดร้อนไปด้วย!" เจียงเฮ่าส่ายหน้ามองหมาป่าม่วงอย่างจนใจ
ที่เขาพูดว่าเดือดร้อน ก็คือก่อนเข้าประตูมา เขาส่งมือปืนกว่าห้าสิบคนและผู้ฝึกยุทธ์อีกยี่สิบกว่าคนที่ซุ่มอยู่หน้าประตูไปลงนรกเสียหมด
แม้เขาจะอยู่ในเขตแดนแปรเปลี่ยน และยังฝึกวิชาเทวะมังกรเก้าปรากฏจนถึงขั้นสามแล้ว แต่การสังหารคนมากมายเพียงชั่วพริบตา โดยไม่ให้มีเสียงแม้แต่น้อย ก็ช่างเหนื่อยนักหนา!
"ใครใช้ให้เจ้าตามเรามาเป็นตังเม ติดหนึบอย่างนี้ ไม่อย่างนั้นก็ไม่ตายหรอก!" หมาป่าม่วงพูดอย่างเย็นชา
"ตาย?" เจียงเฮ่ามีสีหน้าสับสนเล็กน้อย "ใครจะทำให้ข้าตาย?" พูดจบก็ชี้นิ้วไปทางฟานซีและนิโคลา "พวกเจ้าบอกว่าเขาเหล่านั้นทำให้ข้าตายหรือ?"
หมาป่าม่วงส่ายหน้าเงียบงัน
หมาป่าผู้นำเดี่ยวกับหมาป่าดำก็ส่ายหน้าตามกัน แน่นอนว่าพวกเขาล้วนจนใจกับความไม่รู้ของเจียงเฮ่า
เจียงเฮ่ายิ้มจาง ๆ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนพลางมองหมาป่าม่วง "เจ้าห้า เจ้าวางใจเถอะ ตอนนี้พวกเขายังไม่มีความสามารถพอที่จะเอาชีวิตข้าได้"
คำว่าเจ้าห้าของเขา ทำให้ใบหน้าของหมาป่าม่วงทั้งสามเผยความตกตะลึงออกมา
ในองค์กรหมาป่า ผู้ที่มีสิทธิ์เรียกหมาป่าม่วงว่าเจ้าห้า มีเพียงผู้ที่เป็นหนึ่งในเจ็ดหมาป่าเท่านั้น
บรรดาเจ็ดหมาป่าแห่งองค์กรหมาป่า ล้วนเคยพบเห็นตัวจริงของกันและกัน ยกเว้นราชาหมาป่าคนก่อนที่พวกเขาไม่เคยเห็น
แต่ราชาหมาป่าคนก่อนก็ล่วงลับไปเมื่อกว่าหนึ่งปีก่อนแล้ว
เด็กหนุ่มชาวหัวเซี่ยตรงหน้านี้ ไม่มีคุณสมบัติจะเรียกเช่นนั้นแน่
"เหตุใดเจ้าจึงเรียกข้าว่าเจ้าห้า?" หมาป่าม่วงตกตะลึงพลางถามเชิงไต่สวน "เจ้าได้ยินเจ้าสองกับเจ้าหกเรียกข้าเช่นนี้หรือไม่?"