“ข้าไม่สนว่าเจ้าจะเป็นราชาผี หรือราชาหมาป่า มาถึงที่นี่วันนี้ก็ต้องตาย!” ฟานซีเหลือบมองเจียงเฮ่าอย่างเย็นชา ก่อนจะดีดนิ้วดังเป๊าะ
ดีดนิ้วนี้คือคำสั่ง
เพียงเสียงดีดนิ้วดังขึ้น นักสู้ระดับ A กว่ายี่สิบนายที่ซ่อนตัวอยู่ในที่ลับก็จะได้ยินคำสั่งและบุกเข้ามาในห้องน้ำชา
แต่ที่ทำให้ฟานซีตะลึงก็คือ หลังจากเสียงคำสั่งของเขาดังขึ้น ทุกอย่างกลับเงียบกริบ ไม่มีภาพนักสู้กลุ่มใหญ่กรูกันเข้ามาในห้องน้ำชาอย่างที่เขาคิดไว้เลย
หรือจะเป็นเพราะดีดนิ้วเสียงไม่ดังพอ!
เป๊าะ!
ฟานซีดีดนิ้วอีกครั้ง เสียงดังกว่าเดิม
ก็ยังไม่มีนักสู้แม้แต่คนเดียวบุกเข้ามา
“ผู้อาวุโสฟานซี ท่าน... กำลังทำอะไร?” นิโคลามองฟานซีด้วยสีหน้าฉงนและไม่เข้าใจ เขาไม่รู้ว่าอีกฝ่ายดีดนิ้วไม่หยุดแบบนี้ทำไม
ไม่เพียงแต่นิโคลา แม้แต่หมาป่าสามตัวที่อยู่ข้าง ๆ ก็มองฟานซีด้วยความไม่เข้าใจเช่นกัน
พวกเขาอดคิดไม่ได้ว่า หรือฟานซีจะรู้สึกว่าดีดนิ้วแล้วเท่ เลยดีดติดกันสองครั้ง?
มีเพียงเจียงเฮ่าที่ยิ้มอย่างรู้ทัน มองฟานซีอย่างออกรส ดูชายชราคนนี้แสดงฝีมือดีดนิ้วต่อไป
ฟานซีไม่ตอบนิโคลา แต่ยังคงดีดนิ้วด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
เป๊าะ!
ไม่มีอะไรเกิดขึ้น!
เป๊าะ!
ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้นอีก!
เป๊าะ!
ก็ยังคงไม่มีอะไรเกิดขึ้น
หลังจากดีดติดต่อกันกว่าสิบครั้ง สายตาที่หมาป่าสามตัวมองฟานซีก็เปลี่ยนจากความสงสัย กลายเป็นเหมือนมองคนโง่
นิโคลารู้สึกขายหน้ามาก เขาไม่คิดว่าปกติผู้อาวุโสฟานซีจะดูเคร่งขรึมนุ่มลึก แต่กลับทำตัวเด็ก ๆ แบบนี้ เอาการดีดนิ้วมาใช้ให้ดูเท่
เมื่อเห็นสายตาของทุกคน ในใจฟานซีก็แอบด่านักสู้ที่ซ่อนตัวไม่ยอมออกมา: พวกไอ้ขยะ ข้าสั่งพวกมันซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าให้ใช้เสียงดีดนิ้วเป็นสัญญาณลับ ไม่คิดว่าช่วงเวลาสำคัญจะกลับก่อเรื่องเสียเรื่อง สมกับที่ทำอะไรก็พลาดตลอด รอให้เรื่องจบก่อน ข้าจะไล่ลงโทษพวกมันทีละคน
เขาไม่เคยคิดเลยว่านักสู้กว่ายี่สิบนายจะถูกเจียงเฮ่าสังหารไปแล้ว