“วันนี้ไม่ใช่แค่ข้าอยากพบเจ้า แต่ยังมีอีกสองคนที่อยากพบเจ้าด้วย!” หลี่ฮวาเส่อกล่าวพลางยิ้ม
เจียงเฮ่าขมวดคิ้ว สิ่งที่เขารังเกียจที่สุดคือการพบปะคนแปลกหน้า โดยเฉพาะอย่างยิ่งที่ไม่ได้บอกล่วงหน้าแบบนี้ อยู่ ๆ ก็นัดหมายเอาตอนนี้
เจียงเฮ่าสีหน้าฉงน มองไปทางซ่างกวนหยง หวังจะรู้จากปากนางว่า อีกสองคนที่อยากพบตนนั้นคือใครกันแน่ แต่เมื่อเห็นว่าซ่างกวนหยงเองก็มีสีหน้าฉงนไม่ต่างกัน เขาจึงรู้ว่านางก็ไม่รู้เช่นกัน
ซ่างกวนหยงมองเจียงเฮ่าที่กำลังขมวดคิ้ว เอ่ยโน้มน้าวว่า “ในเมื่อมาถึงแล้ว จะพบสักหน่อยจะเป็นไรไป”
“เสี่ยวเจียง หากเจ้าไม่ต้องการพบสองคนนี้จริง ๆ ก็ปฏิเสธได้เต็มที่ ข้าจะไม่บังคับเจ้า” หลี่ฮวาเส่อกล่าว
“พี่ซ่างกวนพูดถูก ในเมื่อมาถึงแล้ว จะพบสักหน่อยก็ไม่เห็นเป็นไร” เจียงเฮ่าตอบ
หลี่ฮวาเส่อมองซ่างกวนหยงด้วยรอยยิ้มแปลกตา เห็นได้ชัดว่าค่อนข้างประหลาดใจที่เจียงเฮ่าเรียกซ่างกวนหยงว่า ‘พี่’
และหากไม่ได้รับอนุญาตจากซ่างกวนหยง เจียงเฮ่าย่อมไม่กล้าเรียกผู้บังคับบัญชาตนเองว่า ‘พี่’ ตามอำเภอใจแน่
“เช่นนั้นเรามาดื่มชาพลางสนทนากันไปก่อน อีกเดี๋ยวพวกเขาก็มาถึงแล้ว”
ท่านหลี่เพิ่งกล่าวจบ เสี่ยวเฉินคนเดิมก็ยกถาดเข้ามาในห้อง
ในถาดมีชาอยู่สามถ้วย
สุดท้ายเมื่อเสี่ยวเฉินยกน้ำชามาส่งตรงหน้าเจียงเฮ่า ใบหน้าก็เผยความไม่เต็มใจออกมาอย่างชัดเจน
เพียงแต่เพราะเจียงเฮ่าเป็นแขกของท่านหลี่จึงจำใจต้องยกชามาให้
“ลองชิมชานี้ดูสิว่าเป็นอย่างไร! ชาชนิดนี้ไม่ธรรมดาเลย เป็นของฝากจากสหายเก่า ถ้าไม่ใช่เพราะวันนี้มีแขกผู้มีเกียรติมาเยือน ข้ายังไม่ยอมเอาออกมาหรอกนะ!” หลี่ฮวาเส่อกล่าวพลางแสดงสีหน้าเจ็บปวดเล็กน้อย