เมื่อมองเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวังของซุนซิน เจียงเฮ่าก็นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดช้า ๆ ว่า “ตอนนี้พี่ชายของเธออยู่ต่างประเทศ ด้วยเหตุผลทางงาน ยังกลับมาอยู่พร้อมหน้ากับพวกเธอไม่ได้ชั่วคราว”
เขากลัวว่าถ้าบอกเรื่องการตายของหมาป่าแดงให้พวกเขาฟัง พวกเขาจะรับไม่ไหวจนล้มเหลว ตอนนี้ครอบครัวก็บอบช้ำมามากพอแล้ว ไม่อาจทนรับแรงกระแทกใด ๆ ได้อีก
“ที่นั่นต้องมีเบอร์โทรศัพท์หรือที่อยู่ของพี่ชายฉันใช่ไหมคะ?” ซุนซินถามต่ออย่างไม่ยอมแพ้
“พี่ชายของเธอทำงานพิเศษ บริษัทมีกฎว่า ห้ามติดต่อกับโลกภายนอก” เจียงเฮ่า ราชาหมาป่าที่ปกติสุขุมเยือกเย็น กลับดูเก้กังเล็กน้อยเมื่อต้องโกหกครั้งนี้
“อย่างนี้นี่เอง!” ใบหน้าของซุนซินปรากฏความผิดหวังอย่างลึกซึ้ง
“เสี่ยวซิน ตอนนี้เธอรู้แล้วว่าพี่ชายยังมีชีวิตอยู่ น่าจะดีใจนะ!” เสี่ยวฟางรีบเอ่ยปลอบ
“ใช่ ๆ พี่ชายฉันยังมีชีวิตอยู่ ฉันควรดีใจสิ!” ซุนซินยิ้มออกมา “ฉันจะไปบอกแม่เดี๋ยวนี้ ให้ท่านดีใจด้วย!” พูดจบก็จะเดินเข้าบ้าน แต่เพิ่งก้าวไปก้าวเดียว ก็นึกขึ้นได้ว่ามีแขกอยู่ข้างหลัง จึงพูดขอโทษด้วยสีหน้าเกรงใจ “ขอโทษค่ะ พี่เจียง หนูดีใจเกินไป เสียมารยาทนิดหน่อย เชิญค่ะ เข้ามานั่งในบ้านกัน”
หลังจากเข้าบ้าน เจียงเฮ่าถึงได้พบว่า บ้านชั้นเดียวหลังนี้ สีผนังลอกหลุด พื้นซีเมนต์ขรุขระ เต็มไปด้วยหลุมเล็ก ๆ น้อย ๆ กระจายอยู่ทั่ว อากาศอบอวลด้วยกลิ่นอับชื้น
ถึงแม้จะเป็นโครงสร้างสามห้องนอนหนึ่งห้องนั่งเล่น แต่ห้องนอนกับห้องนั่งเล่นกลับแคบและคับแคบมาก
สิ่งเดียวที่พอจะชมได้คือ บ้านถูกทำความสะอาดอย่างเรียบร้อย
“พวกคุณนั่งก่อนนะ ฉันจะไปรินน้ำชา!”
ซุนซินพูดกับทุกคนแล้วหันหลังไปรินน้ำชา แต่ถูกเจียงเฮ่าห้ามไว้ “ผมเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของพี่ชายเธอ ไม่ใช่คนนอก ไม่ต้องเกรงใจผมขนาดนี้ พาผมไปดูแม่ของเธอก่อนเถอะ”
ก่อนหน้านี้เขาได้ยินเสี่ยวฟางบอกว่า แม่ของหมาป่าแดงป่วยหนัก ตอนนี้แม้ว่าตามทฤษฎีจะรักษาหายแล้ว แต่ก็ยังมีผลข้างเคียงอยู่ เดินไม่สะดวก ร่างกายอ่อนแอป่วยง่าย