จินหานเหยายิ้มบางเบา พลางชำเลืองมองปฏิกิริยาของเจียงเฮ่าที่อยู่ข้างกาย
เจียงเฮ่าไม่มีปฏิกิริยาอะไร ยังคงนั่งฟังพวกเธอสนทนากันอย่างเงียบ ๆ
“น้องหานเหยา สเต๊กที่พี่สั่งยังไม่ได้แตะเลย เอาให้น้องกินก่อนไหม” จินหานเหยาพูดจบ ก็เตรียมเลื่อนสเต๊กของตัวเองไปตรงหน้าจินหานเหยา
จินหานเหยารีบปฏิเสธสเต๊กที่จินหานเหยาเลื่อนมาให้ กลับส่งยิ้มหวานละไมมองไปทางเจียงเฮ่า “สุภาษิตบอกว่าสุภาพสตรีต้องมาก่อน ฉันกินสเต๊กของพี่เจียงเฮ่าถึงจะสมเหตุสมผล พี่เจียงเฮ่า พี่จะไม่โกรธใช่ไหม”
เจียงเฮ่ายิ้ม “ไม่มีทางโกรธหรอก พอดีสเต๊กนี้ฉันยังไม่ได้แตะเลย” พูดจบ ก็เลื่อนสเต๊กของตัวเองไปตรงหน้าจินหานเหยา
“ไม่เป็นไร ถึงพี่เจียงเฮ่าจะแตะแล้วฉันก็ไม่ถือ” จินหานเหยาพูดไปพลาง หยิบมีดกับส้อมขึ้นมา ตัดสเต๊กชิ้นหนึ่งใส่ปาก เคี้ยวอย่างเอร็ดอร่อย
เธอเคี้ยวไปพลาง ตัดสเต๊กชิ้นเล็ก ๆ อีกชิ้น ใช้ส้อมส่งมาตรงหน้าเจียงเฮ่า “พี่เจียงเฮ่า สเต๊กของพี่ให้ฉันแล้ว ต่อให้สั่งตอนนี้ก็ต้องรออีกสักพัก กินสักคำก่อนไหม”
เจียงเฮ่าโบกมือ ปฏิเสธสเต๊กที่จินหานเหยาส่งให้ด้วยส้อม แล้วเรียกพนักงานเสิร์ฟเข้ามา สั่งเพิ่มอีกหนึ่งที่
“พี่เจียงเฮ่า อีกไม่กี่วัน ฉันจะไปต่างประเทศ เราคงไม่ได้เจอกันสักพัก” จินหานเหยาพูด
“โอ” เจียงเฮ่าพยักหน้า
“รู้ไหมว่าฉันจะไปไหน” ยังไม่ทันที่เจียงเฮ่าจะตอบ จินหานเหยาก็พูดต่อ “มานาในแอฟริกา”
ได้ยินว่าจินหานเหยาจะไปมานาในแอฟริกา เจียงเฮ่ากับจินหานเหยาต่างชะงักไปเล็กน้อยพร้อมกัน
“ไปมานาทำไม” เจียงเฮ่าถาม
“ที่มานามีเหมืองทองแห่งหนึ่งจะเปิดประมูลเร็ว ๆ นี้ เพื่อนทางธุรกิจคนหนึ่งของคุณปู่ เลยยุให้นักธุรกิจหัวเซี่ยหลายคนร่วมทุนกันไปมานาประมูลเหมืองทองนั่น” จินหานเหยาพูดด้วยสีหน้าหม่นหมอง “จริง ๆ ฉันก็ไม่อยากไปหรอก แต่ปู่กับพ่อดึงให้ฉันไปด้วย บอกว่าภาษาต่างประเทศที่ฉันเคยเรียนเสริมตอนนี้พอดีใช้ได้ ไหนจะได้ไปเปิดหูเปิดตาที่แอฟริกาด้วย”