“ปล่อยฉันนะ!”
ผู้อาวุโสร่างเตี้ยที่เคยหยิ่งผยองก่อนหน้านี้ บัดนี้ใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
เจียงเฮ่าแสยะยิ้มเย็นชา แขนขวาออกแรงเหวี่ยง ผู้อาวุโสร่างเตี้ยราวกับกระสอบทราย ถูกเขาเหวี่ยงออกไปทันที
ตูม!
ร่างของผู้อาวุโสร่างเตี้ยกระแทกเข้ากับผนังห้องใต้ดินที่แข็งแรงอย่างจัง ก่อนร่วงลงบนพื้น
ดีที่ผนังห้องใต้ดินนี้หล่อด้วยคอนกรีต จึงมีเพียงผิวชั้นนอกที่กะเทาะหลุดออก หากเป็นกำแพงอิฐหรือหิน คงถูกชนจนบุบหรือถล่มลงมาแล้ว
ตอนนี้แขนของผู้อาวุโสร่างเตี้ยหักเพราะถูกดึงกระชากอย่างรุนแรงกะทันหัน ร่างกายกระแทกกับผนังปูนแข็ง ๆ ทำให้ได้รับบาดเจ็บภายในไม่น้อย กระอักเลือดออกมา หมดเรี่ยวแรงจะสู้ต่อแล้ว
หลี่ก่วงและผู้อาวุโสอีกคนตกตะลึงจนถึงขีดสุดแล้ว พวกเขาไม่คิดว่าเจียงเฮ่าที่อายุยังน้อยจะแข็งแกร่งถึงเพียงนี้
ผู้อาวุโสร่างเตี้ยต่อหน้าเขา กำลังรบราวกับเด็กสามขวบ ถูกบดขยี้อย่างสิ้นเชิง
พวกเขาเข้าใจแล้วว่า เจียงเฮ่าไม่ใช่ระดับ B หรือระดับ A แต่เป็นระดับ S
ต่อหน้าระดับ S ระดับ A นั้นเหมือนมด ถูกบดขยี้ได้เท่านั้น
พวกเขาคิดไม่ตกจริง ๆ ว่าผู้แข็งแกร่งระดับ S อย่างเจียงเฮ่า มาหมกตัวอยู่ในเมืองเล็ก ๆ เช่นนี้ทำไม
พวกเขาหวาดกลัวจนถึงที่สุดแล้ว จะยังกล้าคิดล้างแค้นให้หุ่นเชิดธาตุหยางอีกหรือ ตอนนี้ในใจพวกเขาเกลียดหุ่นเชิดธาตุหยางนัก หากไม่ใช่เพราะเขาก่อเรื่องร้ายแรงเช่นนี้ พวกเขาก็คงไม่ตามมาล้างแค้นถึงเจียงหลิง
ตอนนี้ พวกเขาทำได้เพียงหนี
หลี่ก่วงกับผู้อาวุโสอีกคนสบตากันแวบหนึ่ง แล้วออกแรงพร้อมกันมุ่งหน้าไปยังประตูเล็กอีกบานของห้องใต้ดินเพื่อหลบหนี
ขอเพียงหนีออกประตูเล็กนี้ไปได้ พวกเขาก็แยกย้ายกันวิ่งหนี อย่างน้อยก็น่าจะรอดชีวิตสักคน