การตายของผีดำ ทำให้ใบหน้าทุกคนฉายแววตื่นตะลึง
พวกเขาคิดว่าคนที่แข็งแกร่งถึงเพียงนี้ พอชักกระบี่อ่อนออกมาก็ไร้ผู้ต้านในใต้หล้า คร่าชีวิตใครก็ได้ตามใจชอบ กลับถูกเจียงเฮ่าสังหารลงอย่างนี้
มองดูกระบวนการต่อสู้ เจียงเฮ่ารังแกผีดำอยู่ฝ่ายเดียวตลอดทั้งเรื่อง
แม้ผีดำจะถือกระบี่อ่อนอยู่ในมือ แต่กลับไร้แม้แรงจะโต้ตอบ ถึงขั้นสุดท้ายถูกกระบี่ของตัวเองตรึงตายอยู่กับเสาปูน
…………
หลังจากตื่นตะลึง เสียงจื่อก็เกิดความหวาดกลัวอย่างลึกซึ้งตามมา
เขาก่อเรื่องวุ่นวายใหญ่หลวงให้เจียงเฮ่าถึงเพียงนี้ เจียงเฮ่าผู้ฆ่าคนดั่งผักปลาจะยอมปล่อยเขาไปได้อย่างไร
สมดังคาด หลังจากเจียงเฮ่าสังหารผีดำแล้ว ก็ค่อยๆ เดินตรงมาหาเขา
ยามนี้ เสียงฝีเท้าของเจียงเฮ่า ราวกับระฆังมรณะที่ประกาศว่าชีวิตเขากำลังจะดับสูญ ทำให้เขาฟังแล้วทั่วร่างสั่นสะท้าน
เขาอยากวิ่งหนี ทว่าความหวาดกลัวฝังลึกจากก้นบึ้งหัวใจ ทำให้เขาวิ่งไปได้ไม่กี่ก้าว ก็ถูกศพใต้เท้าสะดุดล้มลงกับพื้น
เจียงเฮ่ามาอยู่ตรงหน้าเสียงจื่อ แววตาเย็นเยียบจ้องมองเขา
"ท่านเจ้าประคุณ ขอความเมตตาไว้ชีวิตข้าด้วย ข้าขอสาบานว่าไม่มีครั้งหน้าอีกแล้ว"
เสียงจื่อเอ่ยขอชีวิตพลางคุกเข่าโขกศีรษะไปด้วย ไม่นานหน้าผากก็แตกออก ทว่าเสียงจื่อยังคงไม่รู้สึกตัว โขกศีรษะต่อไปเรื่อยๆ
เจียงเฮ่ามองเสียงจื่ออย่างเย็นชาคราหนึ่ง แล้วก็เตะไปที่อกของเสียงจื่อที่กำลังโขกศีรษะอยู่
เสียงจื่อราวกับกระสอบทราย ถูกเตะจนลอยขึ้น พุ่งเข้าหาหลังคาโค้งของโรงงาน
หลังจากกระแทกเข้ากับโครงเหล็กบนหลังคาโรงงาน ก็ถูกเด้งกลับมาร่วงกระแทกพื้นอย่างแรง เลือดไหลออกเจ็ดทวาร สิ้นลมหายใจตายไป
หลังจากสังหารเสียงจื่อแล้ว เจียงเฮ่าก็เดินไปหาวั่นจื้อหมิง
วั่นจื้อหมิงเคยส่งคนมาลอบสังหารเขาตั้งแต่ก่อนหน้านี้ เขาเกิดเจตนาฆ่าวั่นจื้อหมิงมานานแล้ว พอดีวันนี้วั่นจื้อหมิงอยู่ในเหตุการณ์ จึงถือโอกาสฆ่าเสียให้สิ้นเรื่อง กันไม่ให้คนคนนี้ออกไปพูดพล่าม