เจียงเฮ่ามองไปทางที่วั่นจื้อหมิงจากไป ใบหน้าเต็มไปด้วยความเหยียดหยาม
สำหรับคนเจ้าเล่ห์อย่างวั่นจื้อหมิง เขาไม่มีอะไรจะพูดด้วย
หลังจากวั่นจื้อหมิงจากไป เจียงเฮ่าก็เดินมาหาจางหมิงเซิงและคนอื่น ๆ
"น้องเจียง วันนี้ถ้าไม่ใช่เพราะเจ้า พวกเราคงไม่มีใครรอดชีวิตแล้ว บุญคุณที่ช่วยชีวิตนี้ไม่มีทางตอบแทนได้หมด คราวหน้าหากมีเรื่องที่ข้าจางหมิงเซิงจะช่วยได้ บอกมาได้เลย จะลุยดาบหรือฝ่าไฟ ข้าจางหมิงเซิงไม่มีทางปฏิเสธ" จางหมิงเซิงพูดด้วยความจริงใจแล้วกล่าวต่อ "ส่วนเรื่องที่คราวก่อนบอกว่าจะให้ท่านช่วยข้าทำเรื่องหนึ่ง ท่านก็ลืมมันไปเสียเถิด ถือว่าข้าไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงก็แล้วกัน"
เฉินมีดใหญ่ก็ก้มเอวขอบคุณเช่นกัน พรั่งพรูคำขอบคุณออกมามากมาย ความหมายก็ไม่ต่างจากจางหมิงเซิงเท่าใดนัก ต่างยินดีจะลุยน้ำร้อนลุยไฟให้เจียงเฮ่า จะลุยดาบหรือฝ่าไฟ
ส่วนอีกา ที่เคยประกาศที่ภัตตาคารจิงหัวว่าจะตีเจียงเฮ่าให้ตาย ตอนนี้กลัวจนขาสั่นไปหมด กลัวว่าเจียงเฮ่าจะอาฆาต จึงร้องห่มร้องไห้สารภาพผิดอย่างบ้าคลั่ง พลางตบหน้าตัวเองไม่หยุด
เพียะ เพียะ...
เสียงตบหน้าฟังชัดเจนราวกับไม่มีเล่นละครเลยสักนิด
จางหมิงเซิงกับเฉินมีดใหญ่ที่อยู่ข้าง ๆ ไม่เพียงไม่ช่วยพูดให้ แต่ยังดุด่าอีกาไม่หยุด
อนาถไอ้อีกา หลังจากตบหน้าตัวเองไปกว่าสิบที แก้มทั้งสองข้างก็บวมปูดแดง และที่มุมปากกับจมูกก็มีเลือดไหลออกมาไม่หยุด
หากพวกเด็กแว้นในเมืองอู่หลิงมาเห็นสภาพนี้ของอีกาเข้าละก็ คงต้องอ้าปากค้างจนคางหลุดถึงพื้นแน่
นี่คือพี่ใหญ่ อีกาคู่หูของท่านเจ้าสำนักจางแห่งอู่หลิงเชียวนะ ทั้งใจร้อนและอารมณ์รุนแรง ไม่ถูกใจก็ชอบแทงคน คว่ำโต๊ะ