"พี่โจว สวัสดีครับ!"
"ท่านโจว สวัสดีครับ!"
……
ผู้คนจากตระกูลเฟิงเข้าไปทักทายโจวฉางเซิงทีละคน
พวกเขามีรอยยิ้มบนใบหน้า แสดงความนอบน้อม ความเคารพที่มีต่อโจวฉางเซิงนั้นฉายชัดเกินคำบรรยาย
แม้แต่หลี่เยว่เหมยที่ปกติมักหน้าเย็นชา วันนี้ก็ยังยิ้มแย้มแจ่มใส ดูเป็นมิตรอย่างยิ่ง
สายตาของโจวฉางเซิงกวาดมองผู้คนตระกูลเฟิง เมื่อไม่เห็นร่างของเจียงเฮ่า เขาก็แสดงความประหลาดใจเล็กน้อย แต่เพื่อรักษาหน้าตา ก็ยังคงพยักหน้าตอบรับผู้คนตระกูลเฟิง
หานเฟิงที่ยืนอยู่ด้านหลังโจวฉางเซิงก็สังเกตเห็นว่าในกลุ่มคนตระกูลเฟิงไม่มีเจียงเฮ่า
ใบหน้าของเขาพลันดูไม่สู้ดีนัก
อาจารย์ส่งเขาไปตระกูลเฟิงเพื่อส่งบัตรเชิญ โดยระบุชัดเจนว่าเพื่อเชิญเจียงเฮ่า แต่ตอนนี้เจียงเฮ่ากลับไม่มา เช่นนั้นก็เท่ากับว่าเรื่องที่อาจารย์มอบหมายให้เขาทำนั้นทำไม่สำเร็จ
"เจียงเฮ่า ลูกเขยของตระกูลเฟิงพวกคุณทำไมถึงไม่มาเล่า?" โจวฉางเซิงถามพลางยิ้มให้ผู้คนตระกูลเฟิง
"ท่านโจว ตอนนี้เจียงเฮ่าเป็นเพียงลูกเขยในนามของตระกูลเรา ยังไม่ได้เข้ามาในตระกูลอย่างแท้จริง แล้วจะมีสิทธิ์อะไรมาอย่างงานใหญ่งานโตเช่นนี้" หลี่เยว่เหมยตอบด้วยรอยยิ้ม
ความหมายในคำพูดของเธอนั้นเรียบง่ายมาก คือสื่อว่าไม่ใช่ใครก็ได้ที่จะมางานเลี้ยงของตระกูลโจว
อีกนัยหนึ่งก็คือการบอกโจวฉางเซิงโดยอ้อมว่าให้ตัดขาดจากเจียงเฮ่า อย่าให้ฐานะต่ำต้อยของเจียงเฮ่ามาทำให้ตระกูลเฟิงมัวหมอง และสร้างความประทับใจที่ไม่ดีต่อโจวฉางเซิง
ในมุมมองของเธอ โจวฉางเซิงแค่ถามตามมารยาท ไม่ได้อยากให้เจียงเฮ่ามาจริง ๆ
ในกลุ่มตระกูลเฟิง มีเพียงเฟิงวั่นหมิงเท่านั้นที่ขมวดคิ้ว ส่วนคนอื่น ๆ เห็นด้วยกับคำพูดของหลี่เยว่เหมย