“กลัวแล้วสิ!” โจรเสื้อกั๊กดำหัวเราะเยือกเย็น “กลัวแล้วก็ซื่อ ๆ หน่อย เชื่อฟังข้าแต่โดยดี”
คำขู่ของโจรทำให้จินหานเหยาหดคอลงทันที ไม่ส่งเสียงอีก
“เลิกพล่ามได้แล้ว รีบจัดการธุระ!” โจรหัวล้านดุโจรเสื้อกั๊กดำพลางจุดบุหรี่มวนหนึ่ง
“หัวหน้า พวกเราแต่เดิมพักอยู่ในบ้านเช่าหลังนั้นก็ดี ๆ อยู่แล้ว เหตุใดต้องรีบร้อนกลับมาอยู่ในที่พัง ๆ นี้อีก!” โจรเสื้อกั๊กเหลืองมองโจรหัวล้านด้วยความสงสัย
โจรหัวล้านส่งเสียงเหยียด “เจ้ารู้อะไร ที่นั่นคนพลุกพล่านตาผ่านหู ประมาทนิดเดียวก็โป๊ะแตกแล้ว ตระกูลจินเป็นตระกูลใหญ่ มีฐานะสำคัญในอู่หลิง พวกเราอยู่ที่เดียวนาน ๆ รนหาที่ตายรึ?”
“หัวหน้าหลักแหลม!” โจรเสื้อกั๊กเหลืองชูนิ้วโป้งสรรเสริญ “หลายปีมานี้พวกเราพี่น้องภายใต้การนำของหัวหน้า ถึงได้รอดพ้นภัยทุกครั้ง กินดีอยู่ดี!”
โจรหัวล้านคลายคิ้ว รู้สึกภาคภูมิใจยิ่ง!
“หัวหน้า เริ่มได้หรือยัง?” โจรเสื้อกั๊กดำถาม
โจรหัวล้านพยักหน้า
“เจ้าสี่ จำไว้นะ ถ่ายวิดีโอให้ดี!”
โจรเสื้อกั๊กดำกล่าวกับโจรเสื้อกั๊กเหลืองข้างกาย
“วางใจเถิด ฝีมือถ่ายวิดีโอของข้าเป็นหนึ่งในใต้หล้า!” โจรเสื้อกั๊กเหลืองทำท่ามั่นอกมั่นใจ
“พวกเจ้าจะถ่ายอะไร...”
ได้ยินว่าพวกโจรจะถ่ายวิดีโอ จินหานเหยาพลันนึกถึงบางอย่าง หวาดกลัวจนหน้าซีด ร่างบางสั่นระรัว
“สาวน้อย เจ้าไม่ต้องกลัว พวกพี่ ๆ ยังไม่ลงมือลวนลามเจ้าหรอก!” โจรเสื้อกั๊กดำหัวเราะลั่น
แม้ความหวาดหวั่นในใจจินหานเหยาจะลดลง แต่ก็ยังหวาดกลัว “เช่นนั้นพวกเจ้าจะอัดวิดีโออะไร?”
“เดี๋ยวเจ้าก็รู้!” โจรเสื้อกั๊กดำพูดจบก็ชักมีดสั้นจากเอว เดินเข้าไปหาเจียงเฮ่าช้า ๆ
จินหานเหยาเข้าใจว่าตนพ้นภัยไปชั่วคราว แต่เมื่อเห็นโจรชักมีด ถึงแม้เป้าหมายไม่ใช่ตน ใจก็ยังอดหวาดกลัวไม่ได้ ถามออกไปอย่างห้ามไม่อยู่ “พวกเจ้า... จะทำอะไร?”
“เชือดไก่ให้ลิงดู! ตีภูผาสะเทือนเสือ!”
โจรเสื้อกั๊กดำตอบประโยคหนึ่งแล้วเดินเข้าใกล้เจียงเฮ่าต่อ
“เชือดไก่ให้ลิงดู ตีภูผาสะเทือนเสือ!”
จินหานเหยาพึมพำ แล้วก็เข้าใจความหมายในทันที