“พี่เซิง!”
“ท่านอู่!”
……
จางหมิงเซิงพยักหน้าให้พี่น้องทั้งหลาย “พี่น้องทุกคนลำบากแล้ว เมื่อจัดการไอ้พวกจับคนได้แล้ว ข้าจางหมิงเซิงจะจัดงานเลี้ยงขอบคุณให้พวกท่าน!”
“ท่านอู่เกรียงไกร!”
“ท่านอู่เกรียงไกร!”
……
ลูกน้องทั้งหมดโห่ร้องออกมาเป็นเสียงเดียวกัน ภาพน่าตื่นตาตื่นใจมาก
“พี่เซิง ท่านพักสักครู่ นั่งดูของดีเถิด ข้าจะส่งเจ้าเสียงจื่อกับเจ้าหน้าขี้เหร่นั่นไปลงนรกพบเสือดำเดี๋ยวนี้” อีกาเอ่ย
“ฆ่ามันง่ายเกินไป ข้าจะตัดมือตัดเท้ามันทั้งสองข้าง ทำให้เป็นหมูคน ให้มันรู้ว่าโทษฐานล่วงเกินท่านอู่คืออะไร” เฉินมีดใหญ่ก็เสริมขึ้น
ผีดำชำเลืองมองอีกากับเฉินมีดใหญ่ “ข้าจำพวกเจ้าสองคนได้แล้ว”
“จำป้าสิ ไป พวกเอ็งไปฟันไอ้เสียงจื่อกับเจ้าหน้าขี้เหร่ให้พิการแล้วมัดลากมาให้ข้า” อีกาออกคำสั่งกับลูกน้องด้านหลัง
ลูกน้องทั้งหลายขานรับพร้อมกัน ยกมีดยาวกรูกันเข้าใส่ผีดำกับเสียงจื่อ
เสียงจื่อหน้าซีดเผือด อยากจะหันหลังวิ่งหนี แต่ด้านหลังเป็นกำแพง ไม่มีทางหนีเลย ทำได้เพียงนั่งก้นจ้ำเบ้ากับพื้น รอตาย
จังหวะที่ดาบยาวหลายเล่มกำลังจะฟาดลงบนศีรษะผีดำ
ทันใดนั้น ผีดำขยับตัว แสงเย็นเยียบวาบผ่าน เลือดสาดกระจาย ในเสี้ยววินาทีนั้น ศีรษะของลูกน้องคนหนึ่งที่ยกมีดอยู่ขาดกระเด็น ลอยละลิ่วขึ้นฟ้า
ศพไร้เศียรมีเลือดพุ่งออกจากคอราวกับน้ำพุ ก่อนจะล้มลงพื้น ‘ตุบ’ ดังสนั่น
ขณะที่ผู้คนกำลังตกตะลึง ผีดำก็เคลื่อนไหวราวกับปลาไหลว่ายวนในฝูงชน ร่างราววิญญาณร้าย แสงเย็นเยียบวาบผ่านครั้งแล้วครั้งเล่า เลือดสาดกระจาย ไม่ขาดสาย หัวขาดจากบ่า กระเด็นว่อนขึ้นฟ้าอย่างต่อเนื่อง