ผ่านไปครู่หนึ่ง หลิวฉือเกินก็หิ้วเหล้าและกับแกล้มกลับมา
ปลาไหล กุ้งใหญ่ ปู มีครบทุกอย่าง นอกจากนี้ยังซื้อเต่าตัวใหญ่อีกตัวหนึ่ง
เห็นทั้งสองคนช่วยกันทำอาหาร เจียงเฮ่าอยากเข้าไปช่วย แต่ถูกทั้งสองห้ามไว้
พวกเขาบอกว่า เจียงเฮ่ามีหน้าที่กินอย่างเดียว เรื่องทำอาหารยกให้เป็นหน้าที่ของพวกเขา
อาหารเสร็จแล้ว โต๊ะหนึ่งเต็มไปด้วยกับข้าวมากมาย
สีสันของอาหารอาจจะดูไม่ค่อยสวยงาม แต่กลิ่นและรสชาติถือว่าใช้ได้
หลิวฉือเกินยกแก้วเหล้าขึ้นดื่มอวยพรเจียงเฮ่าหนึ่งแก้ว แล้วกล่าวด้วยความซาบซึ้งว่า "พี่เฮ่า ขอบคุณที่ให้ชีวิตที่สองกับผม ถ้าไม่ใช่พี่ ผมคงจากโลกนี้ไปเหมือนเสี่ยวเผิงแล้ว"
พูดถึงเสี่ยวเผิง สีหน้าของหลิวฉือเกินก็หม่นหมองลง
"ครอบครัวของเสี่ยวเผิงมาบ้างหรือเปล่า" เจียงเฮ่าถาม
คิดถึงหวังเสี่ยวเผิง เขาก็รู้สึกไม่สบายใจเช่นกัน
"มาแล้วครับ พ่อแม่ของเสี่ยวเผิงมา พวกเขาเผาศพเสี่ยวเผิงแล้วนำเถ้ากระดูกกลับไปฝังที่หมู่บ้าน ตอนเผา ป้าหลี่ร้องไห้จนเป็นลมไป ส่วนลุงหวังแม้จะไม่ร้องไห้ แต่นั่งอยู่ข้าง ๆ ด้วยสีหน้าเหงาหงอย สูบยาสูบมวนใหญ่ไม่หยุด" หลิวฉือเกินพูดถึงตรงนี้ก็พูดต่อไม่ไหว น้ำตาไหลอาบแก้ม
"นี่อาจเป็นชะตาของเสี่ยวเผิงก็ได้ ชีวิตคนเรามันไม่แน่นอน คนเรายังต้องคิดให้ปลงตกบ้าง" เจียงเฮ่าตบไหล่หลิวฉือเกินปลอบโยน
"ฉือเกิน วันนี้พี่เฮ่ากลับมาแล้ว เรื่องพวกนี้ก็อย่าเอ่ยถึงเลย" แม้เจียงชุ่ยฮวาจะพูดเช่นนั้น แต่ในดวงตาก็มีประกายน้ำตาคลอ
คำพูดของเจียงเฮ่าทำให้เธอหวนนึกถึงเรื่องเศร้าในใจ
พี่สาวของเธอเมื่อสามปีก่อนถูกหลอกไปต่างประเทศ บัดนี้ไร้วี่แวว คาดว่าคงเป็นตายยาก
"ชุ่ยฮวา เธอคิดถึงพี่สาวอีกแล้วใช่ไหม" หลิวฉือเกินถามด้วยสีหน้าเป็นห่วง
เจียงชุ่ยฮวาเช็ดน้ำตา ไม่ตอบ เธอไม่อยากเอ่ยถึงเรื่องเศร้าในอดีตในวันที่แสนสุขเช่นวันนี้
เจียงเฮ่ามองหลิวฉือเกินอย่างงุนงง "เรื่องมันเป็นมายังไง"
"พี่สาวของชุ่ยฮวาเมื่อสามปีก่อนถูกหลอกไปต่างประเทศด้วยข้อเสนอเงินเดือนสูง สามปีมานี้ไร้วี่แวว ไม่รู้เป็นตายร้ายดีอย่างไร" หลิวฉือเกินส่ายหัว
"พวกคุณแจ้งความหรือยัง ตำรวจว่ายังไงบ้าง" เจียงเฮ่ามองเจียงชุ่ยฮวาถาม